الفصل الخامس عشر من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

ياحلاوتك .. طب انا كده اخاف عليك لاتتبهدل فى الشنطه ..طب اها !.

قالت الاخيره وهى بتحط الفون فى عبها .. بعد ما اتلبخت فى البدايه … مشت بعدها وهى بتميل يمين وشمال بخطوتها واكنها بترقص من الفرحه

……………………………

خرج ” حربى ” من المندره .. محبط وفكره سارح فى كلام جده بعد الجلسه اللى خاضها معاه .. فوجئ بيها عند باب البيت الكبير بتفتح فيه عشان تخرج .. وبصوت جهورى وبزعيق

رايحه فين دلوك يابت ؟

اللتفتت مخضوضه عالصوت وبعدين كشرت فى وشه وهى بترد .

ايه بت دى كمان ؟

قرب منها وهو بيبحلقلها والغضب على وشه

انا مش منبه عليكى جبل كده وجايل .. مافيش طلوع فى الليل .

حطت ايدها فى وسطها وهى بتتكلم

وانت مالك بجى ان كنت اطلع ولا مااطلعش ؟ .

وبغضب اشد : اتعدلى يا” نيره ” .. بدل ما اعدلك ..

ننننعم .. ليه ان شاء الله .

بدور اللى نزلت جرى عالصوت صرخت بصوت عالى عشان توقفهم : جات عشان تاخد المذكره .. ياواد عمى .

خرج ” ياسين ” عالصوت .. زى ماخرجت ” نعمات ” و” صباح ” .. وبصوت عالى .

فى ايه ؟ .. ايه اللى حصل ؟ .

نيره بصوت عالى : تعالى ياجدى وشوف سى ” حربى ” دا كمان .. بيزعجلى من غير سبب .

بص على جده يكلمه بعد ما زغرلها بعينه

اسمع ياجدى .. البت دى انا منبه عليها .. مافيش طلوع فى الليلالى و…..

قطعت ” نيره ” كلامه : بت لما تبتك

لكنها فوجئت بجدها وهو بيزعق : لمى لسانك يا” نيره ” .. واد عمك عنده حج .. كان واجب تجدمى شويه .. لو مع المغرب حتى !

حربى بعصبيه : ولا كمان مع المغرب .. المسافه لبيت عمى طويله يعنى توصل على كده العشا !! .

بدور بسرعه عشان تلم الموضوع : معلش ياواد عمى .. انا لو ابويا جاعد كان وصلها .

خلاص يا” بدور ” ..هاوصلها انا .. اخلصى يابت مدى جدامى .

نيره بعصبيه : تانى بت .. طب مش مجدمه يا” حربى ” ولا ماشيه معاك نهائى بس .

ياسين بزعيق وشده : تبعى واد عمك يا ” نيره ” وانت يا ” حربى ” .. بلاش تجولها بت .. وياللا بجى اطلعوا انتو الاتنين وفوضوها .

نيره دبت عاللارض من الغيظ قبل ماتلف وتخرج .. و”حربى “لف شاله وخرج وراها على طول .

صباح ل” ياسين ” : هو ايه اللى حصل يابوى .

ابتسم ” ياسين ” بخبث قبل مايرد عليها وهو راجع عالمندره تانى .