الفصل الخامس عشر من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

الظابط وعينه عالعصايه اللى بيتسند عليها ” عاصم ” و” زكى ” المتكسر فى الارض .

ماشاء الله … امال لو بصحتك كنت عملت ايه ؟!!! .

…………………………….

فى اليوم التالى

دخلت المستشفى بسعاده ماتتوصفش وهى بتمشى بسرعه واكنها بتجرى .. وصلت للقسم بتاعه شافت الممرضه

لو سمحتى الدكتور ” مدحت ” موجود فى مكتبه ؟.

الممرضه بموده : اهلا يادكتوره ” نهال ” الدكتو…… لو سمحتى استنى ….

للأسف ماكملتش جملتها ودا لأن ” نهال ” جريت عليه لما شافته خارج من غرفة مريض

مدحت يا”مدحت “وحشتنى خااااالص ياحبيبى

قالتها بضحكه جميله .. بس الضحكه وقفت لما لقت الاساتذه الخارجين وراه ومتنحين لها .. اتكسفت اوى وحست بالاحراج وهما خارجين ورا بعض واخرهم ظهر ” يونس ” و” مها” .وهو على الرغم من كم الاحراج اللى نالوا هو كمان لكن قلبه كان بيرقص من الفرحه ..

انا اسفه مكانتش واخده بالى .

قالتها وهى عينها فى الارض .. لكن رفعتها تانى لما لقت ايده اتلفت على كتفها وبيعرفهم بيها

احب اعرفكم يا اساتذه ” نهال ” طالبه فى كلية الطب ومراتى .

مراتك !!!

قالها يونس بعدم تصديق و” مدحت ” كمل

ايوه مراتى .. مكتوب كتابنا وقريب الفرح ان شاء الله .

الف مبروك يادكتور .. الف مبروك يادكتوره .

خرجت من الاستاذه يهنوه بكل موده وهو بيرد بمنتهى السعاده وهى بمنتهى الكسوف خصوصاً وايده لسه نازله على كتفها .

وبعدها مشيوا الاساتذه يكملوا المرور على باقى الحالات ومعاهم ” يونس ” و” مها ” اللى كانت بتبص ل” نهال ” من فوق لتحت و” يونس ” بينظر ل” مدحت ” بنظرات كلها غل وحقد .. و”مدحت ” بيقابل اللى نظراته بتحدى … قرب من ودنها يهمس

اسبجينى عالمكتب .. وانا هاخلص مرور معاهم واجيلك

…………………….

دخل المكتب للاقاها مازلت على حالة الاحراج والكسوف .. وهو بيمثل الجديه ويقعدفى الكرسى اللى قبالها قصاد المكتب

ايه يا ” نهال ” .. دا موقف تحطينى فيه ؟

كانت عامله زى العيله اللى اذنبت وهى بتلعب فى دفتر محاضراتها .

انا اسفه ماكنتش اعرف ان عندك مرور مع الاساتذه ..

انتظرت رد لكنه مردش .. فرفعت عينها ..لاقته بينظر لها بهيام واكنه بيحفظ كل لمحه منها .. ابتسم لها ابتسامه واسعه شجعتها تخرج ضحكتها المكتومه وبعدين طلعت بصوتها المميز ..وهو كمان ماقدرش يمنع ضحكته وهو بيقول