الفصل الخامس عشر من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

خدى يابت .. الفلوس الزياده دى حلاوه ليكى برضو .

وبلهفه وفرحه : ماتخلى ياهانم .. انتى ادتينى جبل كده

لا ما انا زودتك يابت ..زى مازودت جريبك .. عشان عمل اللى يريح جلبى وخلانى انبسط .. خودى جوليلوا ستك” انتصار ” مبسوطه منك و جيبالك ٥٠ بدل ال ٢٥ الف بجيت حجك .

٥٠ الف دا غير ال٢٥ اللى جبليهم وانا كل اللى خدتهم على بعضيهم ١٥ الف بالعافيه .

قالتها مصدومه لما شافت رزومة الفلوس فى كفه نصيبها القليل فى الكف التانى .واكنها بتوزنهم بأيديها .

.. التانيه بقى بصت لها بنظره التعالى المشهوره بيها قبل ماترد

وانتى عملتى ايه يابت ؟! .. اصحى لنفسك وبوسى ايديكى وش وضهر .. وياللا غورى حضريلى فطار بلا جلع ماسخ .

….. …………………

حزينه مطفيه .. نظرة الحماسه والانطلاق اللى كانت دايما بتميزها مختفيه منها .. نفسه يرجعلها بسمتها ولا ضحكتها المجنونه .. كل محاولاوته معاها باءت بالفشل .. اعمل ايه بس ياربى !!! .. قالها بصوت واضح لنفسه بعد ماخرج نفس طويل وهو شايفها وبيراقب خطواتها وهى خارجه من سكنها وجايه عليه .

صباح الخير .

قالتها ” نهال ” بروتينيه بعد ما دخلت جوا العربيه معاه .. بادلها هو بابتسامه جميله .

ياصباح الهنا والجمال .

ردت عليه بشبه ابتسامه : ان شالله دايما يارب .

وبعد مادور ومشى بالعربيه

ها عامله ايه ياعمرى ؟!

وهى بتهز دماغها وبصوت واطى : الحمد لله .

اللتفت لها وهو مش عجباه النبره اللى بتتكلم بيها فحب يحاول تانى معاها

عجبك التليفون الجديد !

عجبنى .. بس ماكنش ليه لزوم وانا معايا غيرو .

بصلها بضيقه قبل مايسألها .

ليه ان شاء الله مالوش لزوم ؟! .. حتى لو معاكى غيرو !!

بقت بتتكلم وهى حاسه بالاحراج

ايوه .. مش كفايه الهدوم اللى كل شويه تشتريها وتبعتهالى .

المره دى اتكلم بحزم وهو بيشدد على كلامه بعد مااتغاظ منها

اسمعى الكلام دا كويس يا” نهال ” وحطيه حلجه فى ودنك .. عشان مكررش فيه كتير .. انتى على زمتى ومسؤله منى .. يعنى مااسمعش الكلام الاهبل ده .. بدال مانزعل مع بعض ! .

ماشى .

قالتها بصوت واطى وهى بتتحاشى النظر ليه .

حب هو يلطف الجو

ماتعرفيش كده تبجى زوق وتجوليلى كلمه حلوه