الفصل الحادي عشر من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

بصابع ايده

بجى انا .. الدكتور ” مدحت ” .. على سن ورمح .. على اخر الزمن .. تيجى عيله تافهه زيك وتجولى .. الكلام ده .. دا انت سنتك مش معديه .

هى سمعت كده وشافته هايهجم عليها .. جريت وهى بتضحك

اللحجنى بابوى .. اخويا ” مدحت ” .. هايموتنى .

خرجت من الاؤضه وهى بتجرى وتضحك وهو بيجرى وراها .. ضحكتها وقفت وهى وقفت مكانها .. ومدحت كذلك لما لاقوا ” راضيه ” و” عبد الحميد ” منظرهم مايطمنش

عبد الحميد .. واضع ايديه الاتنين على دماغه وعينه شارده .. وراضيه ايدها على خدها .

نيره : فى ايه يابوى ؟! .. مالك ياما .

مدحت : ايه اللى حصل يابوى ؟! .. جلجتونى .

راضيه : نهال وبدور .

حس قلبه هايوقف وصوته خرج منه بالعافيه

مالها ” نهال ” ياما .. هى و” بدور ” ؟!!!!.

……………………………………

جبيصى وهو بيجرى : ياجناب العمده .. ياجناب العمده .

هاشم : فى ايه ياض انت مالك ؟!

جبيصى : الحج ” ياسين ” داخل وعايز يشوفك .

هاشم اتعدل فى قعدته وهو بيقول : روح ياض خليه يدخل على طول .

ياسين وهو داخل فعلا : انا مش هاستنى اذن عشان ادخلك يا ” هاشم ” .

هاشم بنظرة تعبان والفرحه مش سايعاه

يااهلا ياحج ” ياسين ” .. تاَنس وتنور . روح ياض انت دلوك .

ياسين وهو واقف بتحفز : دى عامله تعملها ياواطى .

هاشم و بكل بجاحه : امال كنت عايزنى اعملك ايه ؟! وانت خاطف ولدى

ياسين بحده : وحصلت للحريم كمان يا ” ……

هاشم وهو بيحاول يسيطر على اعصابه

ياحج ” ياسين .. انا مش عاوز اتهور معاك انت راجل كبير وانا برضو من دور عيالك

ياسين : عيالى مين ياض .. هو انت خليت فيها كبير ولا صغير .. بجى حصلت للبنته كمان

هاشم من بين اسنانه : شوف ياحج ” ياسين ” بنتت ولدك فى امان ومحدش هاوب ناحيتهم .. المهم دلوك تجيبوا ولدى اسلمكم البنته

ياسين بزعيق : ياراجل ياعديم الدم ولدك راجل . واحنا خدناه عشان نجيب حجنا منه . لكن انت بجلة اصلك بتخطف بنته ملهاش ذنب . خلاص بجينا ندخل الحريم فى عاريك الرجاله ولا صح ولدك مش محسوب عالرجاله

هاشم بصرخه ناريه : احترم نفسك يا”ياسين

ياسين وهو بيحاول يمسك اعصابه

ناهيتوا … روح هات البنته وانا هابعت .. اجيبلك المحروس ولدك .

هاشم وهو بيقعد على دكته مستريح : كده بالساهل !!