الفصل الحادي عشر من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

بدور .. يا “بدور” . جومى اصحى شوفى احنا فين !!

بدور وهى بتحاول تقوم بالعافيه من هز اختها

ايوه يا ” نهال ” .. صحيت اها صحيت .. ايه ده ؟! . احنا فين ؟! .. وايه واللى جابنا هنا انا وانتى . قالتها ” بدور ” وهى بتقوم بجزعها من عالسرير وعينها رايحه جايه فى الاؤضه الكبيره .

نهال : جومى صحصحى كده خلينا نجوم نشوف مين اللى جابنا هنا وهانطلع ازاى .

قامت ” نهال ” تشوف شباك الاؤضه عشان تفتحه لاقته متمسمر بمسامير عشان مايقدروش يفتاحوه .. بعدها راحت على باب الاؤضه حاولت تجرب وتفتحه بس محاولتها بائت بالفشل ودا لانه كان مقفول بمفتاح .. مالقتش قدامها غير انها تخبط عالباب بقوه وبصوت عالى تنده على حد يرد عليها

انتو يالى هنا افتحوا .. ورونى وشكم يا……… انتى ياواكل ناسك انت وهو حد يرد عليا

انتوا بينكم اتخبلتوا عشان تخطفوا احفاد الحج ” ياسين ” افتح يا زفت انت وهو . افتح اما اجولك

بدور بخوف : ياعنى احنا مخطوفين يا” نهال ” دلوك ..و مخطوفين ليه اساساً ؟!

نهال بقوه : ماتخافيش يابت .. وحتى لو خايفه ماتبينيش لحد منيهم انك خايفه .. فاهمه ولا لاه

بدور هزت بدماغها توافقها وهى مش عارفه ازاى هاتقدر ماتبينش .

وعند الرجاله اللى قاعدين برا الاؤضه بأسلحتهم وبيفطروا .. ماتبس يابت انتى فضيها .

قالها واحد فيهم اسمه” عيسى” . وهو قاعد مكانه بيفطر عالسفره القديمه

كمل التانى : لسانها حامى جوى البت دى .. بس انت سيبك منها .. تصرخ لبكره حتى .. لما تشوف مين هايسمعها فى الجصر الكبير ده .

عيسى : تتخيل من فيهم .. ام عيون خضرا ولا اللى عينها كيف الزتونى كده

عبد الناصر : يابوى .. دا الاتنين يحلوا من على حبل المشنجه

عيسى باستظراف : اه والله عندك حج . بس لو ماكانش العمده مشدد علينا .. اننا مانجربش منهم ..كنا خدناهم انا وانت و اتجوزناهم .

عبد الناصر بسرحان : دا انا كنت ابطل اجرام وابطل حتى الشغل واجعد بس اتأمل فيها .

عيسى وهو بينتبه : هو انت اخترت خلاص .. اصحى يا ” عبده ” .. احنا مصلحتنا انهم يرجعوا سالمين لاهلهم واحنا نعكملنا مبلغ محترم من العمده .. وبعد كده انت هاتجدر تختار على كيفك اللى تتجوزها وتتوبك .. دول الشغل ياحبيبى .. ماشى يابا .. اصحى اصحى