الفصل الحادي عشر من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

انتصار : مايمكن يعتروا على مكان البنته .. وساعتها تتجلب فوج راسنا

هاشم بضحكه عاليه : يعتروا كيف .. دا جاعدين فى حته الدبان الازرج مايعرفهاش .

انتصار باستغراب : ليه انتى مواديهم فين .

هاشم وهو بيرفع حواجبه : مش لازم اجولك .. بس انتى حطى فى بطنك بطيخه صيفى من ناحية مطرحهم .

طب ووالدى .. انا عايزاه يبات فى حضنى مش جادره استنى تانى على بعاده عنى .

هاشم بزهق : يامره ولدك راجل .. الهم عالبنته .. يعنى هما نارهم اشد منك باضعاف . دول عرض .

انتصار : يعنى ايه ؟!

هاشم : يعنى اتجلى وانتى تلاجيهم جايين زاحفين .

………………………….

دخل متولى القصر لقى ” عيسى ” و” عبد الناصر ” قاعدين وبيشربوا سجاير ملفوفه .. عينه برقت من الخضه

ايه اللى انتوا بتشربوه ده يازفت انت وهو .. هى كانت ناجصه مصاطيل كمان .

ضحك ” عيسى ” وهو بيخرج نفس كبير من سيجارته .

مساطيل كيف ياعم انت ! .. دا حاجه كده خفافى

متولى كان هايشد فى شعره منهم

هو دا كمان فيه خفافى .. الله يخرب بيوتكم هاتودونا فى داهيه

عبد الناصر : خبر ايه ياعم ” متولى ” شادد حيلك علينا اكده .. الحاجات دى احنا متعاودين عليها .. ياعنى ماعدتش تأثر فينا .. دى بجيت كيف كوباية الشاى كده بالنسبالنا

متولى بغيظ : كوباية الشاى !! .. نهايتو .. مين فيكم اللى هاينزل البلد يجيب وكل وتومين .. الوكل اللى فى المطبخ جوا .. مايكديش غدا حتى للرجاله اللى واجفه بره دى .

عيسى ل” عبد الناصر ” . روح انت .

عبد الناصر : انا ماريحش فى حته .. انت عارفنى .. خلجى ضيج ..وممكن اشبط فى حد واتعرك معاه

عيسى بضيقه : روح انت يا” متولى ” .

متولى : بجولكم ايه .. انا العمده منبه عليا .. ماسيبش مطرحى .. انتو مهما كان برضوا اغراب .

عيسى وهو بيقوم وينفض جلابيته

ياعنى خلاص لبست فيا انا .. جاكم الطين انتوا الاتنين .

……………………………..

ياسين كان قاعد على كنبته فارد ضهره .. وايده على عصايته ..عينه فى الفراغ وشارد فى اللى حصل .. هو كان عارف من الاول ان هاشم هايعمل مصيبه عشان ينجى بيها ابنه .. وهو دا اللى كان عايزه عشان يوقعوا فى شر اعماله ويدفعوا التمن مع ” معتصم ” .. لكن توصل الدنائه بأنه يخطف البنات وكمان عايزه يجبرهم على جوازة ابنه بذرة الشر ببنتهم كمان .. دا اللى لايمكن يحصل ولو على طلوع روحه .. لكن البنات يجيبهم ازاى .. ازاى يتصرف فى المصيبه دى ..ازاى ازاى .