الفصل الخامس من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

خلصت المحاضره وهى كانت خارجه مع الطلاب والطالبات زميلاتها اللى اتفاجأوا لم نده عليها قدامهم

نهال . …. تعالى ورايا عايزك فى المكتب

استفزها جداً بأسلوبه المتحكم

نهال وهى بتجز على اسنانها : شايفين اسلوبه المستفز عشان تبطلوا بس تدافعوا عنه

بثينه : روحى شوفيه دا باين قوى انه مش طبيعى

نوها : ايوه يا” نهال” واد عمك باينه اتجنن لما مردتيش عليه النهارده .

نهال : ولا هاعبره ولا هاروحلوا حتى مكتبه

نوها : لا والنبى حن عليكى شوفيه عايز ايه واحنا هانستناكى

نهال : لا مش رايحه ولا معبراه ومطرح مايحط راسه يحط رجليه

بثينه بمكر : ماتقولى انك خايفه من مواجهته

نهال بتحدى : ماشى يا” بثينه” انا رايحه عشان اثبتلك انى مش خايفه . .. بقلم بنت الجنوب

خدت نفس طويل الاول وخرجته تانى وهى بتحاول تمسك اعصابها قبل ماتخبط على باب مكتبه

مدحت بعد ما سمع الخبطه : ادخل

فتحت الباب بهدوء وبعدها اتكلمت بعمليه

حاضرتك كنت عايزنى يادكتور .