الفصل الخامس من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

نيره : والله ياجدى احنا ماكدبنا فى كلمه

الجد ” ياسين ” : يابت الكلام دا كبير

بدور : ياجد انا مكدبتش انا بجولك اللى حصل

صباح : بتجولك مد يدو عليها يابا وهانها هى وناسها

فجأه دخل عليهم بشراره وناره ومن غير مايسلم حتى

الكلام اللى سمعته دا صح

الجد ” ياسين ” :كلام ايه ياولدى

وبهدوء يسبق العاصفه بص لبدور واتكلم

الود ده مد يدوا عليكى

صباح : استنى يا ” عاصم ” ياولدى افهم الاول

عاصم بعصبيه : انا مش عايز افهم . انا تحكولى اللى حصل بالظبط وحالا

الكل سكت ومحدش قدر ينطق كلمه . ودا لأن شكله مكنش يطمن اى حد هينطق بحرف قدامه ويضمن انه ميرتكبش جري\مه . ولما ملاقاش رد

عاصم بعصبيه : ماحدش ناطج ليه ؟ هو الواد ده عمل ايه بالظبط . عمل ايه يا ” بدور” عمل ايه يا ” نيره”

بدور سكتت وهى خايفه من ردفعله اما ” نيره” كانت نفسها تتكلم بس خايفه من جدها . وعاصم كان على اخره

الجد ” ياسين” وهو بيحاول يهديه

اجعد الاول وبلاش عصبيتك دى . الامور ماتتخدتش كده

كملت ” صباج” على كلام والدها

تبع كلام جدك ياولدى واستهدى بالله واجعد

نفخ بقوه يخرج نفس طويل يهدى بيه نفسه وبعدها اتكلم وهو بيرسم ابتسامه بتهديد

ماشى ياجد هاجعد وهاتحكولى كل اللى حصل والا قسما بالله هاروح اتلافى بندجيتى وافرغها فيه

الجد ” ياسين” بحسم : وااه يا ” عاصم ” اسمع الاول وبعدين اتكلم . بس جبل اى كلمه تدينى منك وعد انك تحكم عجلك وتسمع كلمتى جبل ماتتصرف بأى فعل

اتردد شويه فى الاول وبعدها رد بالموافقه لجده على كلامه .

اطمن الجد ” ياسين” شويه وكان هايحكى بس عاصم وقفه

بعد اذنك ياجد انا عايزه “نيره “او “بدور” واحده فيهم اللى تحكى

الجد ” ياسين ” بضيقه : ماشى يابن ال…. احكيلوا يا” نيره”

نيره ماصدقت الجد صرح لها بالكلام وانطلقت

…………………………………

قدام عميد الكليه كانوا واقفين التلاته ” رائف” و” نهال” والمدعوا ” محمود” اللى شكله بقى متشلفط خالص بعد ما اخد علقه سخنه من ” رائف” اللى مرحمهوش ولولا حرس الجامعه . كان زمانه دلوقتى فى المستشفى

عميد الكليه ل” رائف” : يعنى انت سايب كليتك وجاى عندنا تعمل فتوه

رائف : حضرتك انا مبعملش فتوه ولا بعمل مشاكل بس لما اشوف البنى ادم ده بيتعرض لبنت عمى يبجى انا معنديش ريحة الرجوله لو سكتلوا