الفصل الخامس من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

محمود : كداب ياسيادة العميد دا لا ابن عمها ولا يعرفها دا هى اللى….

قاطعه ” رائف” بعصبيه : اياك تغلط بكلمه واحده لا ادفنك مكانك

العميد بصوت عالى وهو بيخبط بايدوا على المكتب

بس ياولد انت وهو ماسمعهش صوت حد فيكم غير لما أسأله

وبعدها وجه كلامه ل” نهال” اللى كانت بالعافيه بتحاول تسيطر على اعصابها من اللى مرت بيه وشافته

وانتى . الكلام اللى بيقولوا الولد دا صح.

نهال بصوت ضعيف جدا : ااا ” رائف ” صادق فى كل كلمه قالها . والولد دا بيتعرضلى من اول يوم دراسى ليا

العميد : اممم ماشى هانشوف

قالها العميد وبعدها مسك كارنيهاتهم اللى اتسحبت منهم اول مادخلوا عند العميد اللى بمجرد ماشاف الاسم الكامل ل” رائف”

انت اخوك الدكتور ” مدحت” عبد الحميد ولا ده

تشابه اسماء

وقبل مايرد ” رائف” كان فيه خبط على باب المكتب

ودخل ” مدحت” بعد ماسامحله العميد بالدخول

السلام عليكم

قالها بمنتهى الهدوء وهو داخل وعينه رايحه جايه عالتلاته

بعد ماسلم على العميد اللى طلب منه يستريح

مدحت : فى البدايه بس انا بطلب منك انها تقعد

وشاولوا بايدوا على ” نهال”

العميد : اتفضلى حضرتك .

بعد ماقعدت ” نهال” فى الكرسى المقابل ل” مدحت” العميد ل” مدحت” : الظاهر ان الولد دا كلامه صحيح لما قال انه اخوك وانها بنت عمك بس كمان مالوش حق فى اللى عمله فى الولد

رائف بعصبيه : بجولك اتعرض لبت عمى عايزنى اسكتله . دا كويس انى مطلعتش روحه

محمود : شايف يادكتور : اها بيهددنى تانى جدامك

العميد : وانت صح انك بتتعرضلها من اول يوم دراسى

محمود بغباوه : لا يا دكتور دا هما الاتنين بيكدبوا عليا عشان انا معجبتنيش مسخرتهم مع بعض .

نهال بصدمه قدام نظرات ” مدحت ” اللى ازدادت حده عليها : مسخره

فى نفس الوقت الكلام خرج من رائف بعصبيه : احترم نفسك بدل ماعرفك مجامك

محمود : شايف يادكتور

العميد بعصبيه وهو بيكلمه : ما انت كمان نقى كلامك بيقولك ابن عمها

وخطيبتى

قالها ” مدحت ” بثقه سكتت الكل بين زهول من ” نهال” و” رائف” وصدمه مع رعب حقيقى من الولد خصوصاً وهو شايف نظرات ” مدحت” ليه ومفاجأه من العميد اللى اتكلم بفرح

الف مبروك ياعم انت اخيرا عملتها طب كنت قولى

…………………………………