الفصل الخامس من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

رائف : اتصلى بيهم

نهال : لا ماينفعش انا هاروحلهم المكتبه وبعدين اجى اروح معاك

رائف : ماشى جومى على طول

بمجرد ماقامت ” نهال” قام الولد المدعو ” محمود” وراها

……………………………

هانروح لجدى ليه بس يا” نيره”

نيره بتصميم : عشان يتصرف . جدى لايمكن يعدى الموضوع دا على خير

بدور : انا خايفه ابويا يزعل منى

نيره : ماتبجيش هبله انتى رايحه لجدك مش لحد غريب

بدور : لكن يا” نيره” .

نيره : خلاص يابدور احنا وصلنا . والنعمه لو اخويا ” رائف” جاعد . لكان عرفه مجامه دلوك

…………… . …………..

بثينه : اه ياخاينه ياقليلة الاصل هاتمشى وتسيبنا

نوها بدراما : سيبيها دى خلاص نسيتنا

نهال بابتسامه جميله : بصراحه انا مبجتش اتشرف بيكم

نوها : مابجتيش تتشرفى بينا . خبر ايه يابت ” نعمات”

انتى ماصدجتى ولا ايه

نهال : ايه

ضحكوا التلاته مع بعض وبعدها اتكلمت ” بثينه” بجديه : خلينا نتكلم جد وقولى انتى ليه عايزه تروحى

نهال : بصراحه نفسى اشوفوا بلبس المستشفى واشوفوا كده وهو بيكشف على المرضى

نوها بمكر : ماانتى بتجولى انك مش طايجاه ولا طايجه تحكماتوا فيكى

نهال بارتباك : يخرب بيتك ايه دخل ده بده . اوعى يابت انا ماشيه واد عمى ” رائف” شدد عليا متأخرش .. ياللا بجى سلام

البنات : سلام

………………………………….

بعد ماخرجت ” نهال” من مبنى المكتبه فوجئت بشخص وقف قدامها قطع عليها الطريق . رفعت عينها لقته هو نفسه اللى بيدايقها من ساعة مادخلت الكليه

انت اتجننت ياجدع انت ولا ايه

محمود بتناحه : فى ايه انتى كل ماتشوفينى تكشرى

فى وشى

نهال بعصبيه : لا انت فاكرنى هاضحكلك . غور من وشى مش ناجصه استظرافك انا

حبت تمشى اصدرلها تانى

ماانتى بتضحكى من الصبح ولا جات عند انا و هاتعملى فيها مؤدبه

وقبل ماترد لقت رائف بيمسكه من ياقت قميصه وبصوت يخوف

من هى اللى هاتعمل فيها مؤدبه ياروح……

محمود : انت جيت ياحلو . طب شيل يدك عن جميصى بدل مااجطعهالك

رائف بتريقه : تجطهالى . لو راجل ورينى هاتجطعهالى ازاى ….

…………………………………….

صباح بانفعال وصوت عالى : بجى الواد اللى ميسواش نكله فى سوج الرجاله يعمل كده يابوى

الجد ” ياسين ” للبنات : انتوا متأكدين من اللى بتجولوه ده