الفصل السادس عشر من روايه سجينتى الحسناء بقلم اسماء المصرى

قاطعه بحده
# ايه حتطردنى؟

اماء رافضا على الفور مؤكدا
# بالعكس…. انا كان نفسى اوى اتشرف بيك قدام نسايبى و اعرفهم على اهلى واحد واحد ،بس الواضح انكم كلكم مستكترين عليا انى افرح

هتف بتراجع فى صوته
# يا بنى احنا خايفين عليك و….

قاطعه سيف يسأله
# حضرتك عارفنى كويس و من جواك متأكد ان انا مستحيل اختيارى يكون فيه اى عيب او مشكله، انا راجل بصلى و بعرف ربنا و رجُل عدل و قانون قبل اى اعتبارات تانيه…عشان كده انا عارف و متأكد من اختيارى و لو الظروف اللى جمعتنى بيها كانت غير كده كنت حلاقيكم كلكم واقفين معايا و بتباركولى

تنفس رشاد عميقا بعد ان وجده على هذه الحاله و هو يستطرد
# انا عيشت 3 سنين مش عارف ابتسم مش اضحك….وجودها رجعلى الضحكه تانى

دمعت عيناه و هو يكمل
# 3 سنين مبحلمش غير بيوم الحادثه…وجودها خلانى احلم بمراتى و بنتى و هم بيباركولى عليها

تنهد بعمق اكبر و اكمل
# 3 سنين يا خالى وحيد…وجودها بس اللى ملا عليا حياتى

جلس على المقعد و رفع بصره له مستطردا
# انشغلت بمشاكلها و قضيتها اللى كانت متلفقه لها و مضايقتش و لا حسيت للحظه انى عايز امشى او اقول لنفسى ايه اللى دخلك فى الحوارات دى… فمتجيش دلوقتى تحاول ترجعنى عن قرارى لانه نابع من قلبى و عقلى و تفكيرى و كيانى كمان مش من قلبى بس

قضم شفته السفلى يحاول ابتلاع غصه قويه تعلقت بحلقه و اردف
# حتى صلاتى بينت ان الموضوع فيه خير….انا صليت استخاره و كل يوم اصرارى و تمسكى بيها بيزيد عن اللى قبله ، و فى لحظه بابا اللى كنت متوقع انه يفضل رافض لقيته وافق…يبقى الاستخاره جابت نتيجه

ابتسم رشاد بحب و هتف بحنين ابوى
# ياااه…للدرجه دى يا سيف؟ ده انت شوقتنى انى اشوفها

وقف و اقترب منه و امسكه من كتفه هاتفا
# لو جيت معايا حتشرف بيك يا خالى

اماء مبتسما و ردد ممازحا
# ماشى يا سيف…حروح البيت اغير هدومى و اجى معاك ،بس ع الله امك متقاطعنيش بسببك

ضحك سيف من خفه ظله و اماء له معقبا
# بس بسرعه الله يكرمك يا خالى مش عايز اتاخر عليهم انا قايل لهم حكون هناك بعد صلاه المغرب

اجابه بايماءه طفيفه و هو يتجه للباب هاتفا
# نص ساعه يا سيف و حتلاقينى عندك…و اتقل كده يا واد بلاش اللهفه دى لاهلها يقولو عليك خفيف