الفصل السادس عشر من روايه سجينتى الحسناء بقلم اسماء المصرى

# يمكن لانه اول ما بيتكلم مع الطرف التانى بيشرح حاله حضرتك الصحيه و بيأكد للى قدامه انك اهم واحده فى حياته!

ابتسمت سناء بحبور هاتفه

# عارفه…ربنا يخليه ليا

ثم امتعض وجهها قليلا بالحزن و الحسره هاتفه

# صدقينى يا بنتى…انا لو فى ايدى مكنتش ابدا خليته عمل كده مع اى واحده عرفها، ده الواد كانه قاصد يطفش العرايس

ضحكا معا فاكملت

# بس معنى كلامك و انه جابك انهارده انك معندكيش مانع للكلام اللى قاله؟

اماءت بلا هاتفه

# حضرتك مامته و طبيعى يراعيكى و انا متفهمه ده، لكن ده ميمنعش انى عايزه شويه خصوصيه لنفسى و…..

قاطعتها سناء

# بصى يا نيللى…..سيبك من اى كلام سعد الدين قالك عليه، انا حاسه انك مختلفه و هو عمره ما كان ملهوف على واحده زى لهفته عليكى عشان كده انا اللى بقولك ان وجودى مش حيضايقك ابدا

تنهدت نيللى براحه من حديثها فسألتها الاخرى

# انتو اتفقتو حتعيشو فين؟

اجابتها بتردد

# كان عايز نعيش هنا و انا طلبت نعيش عندى فى الڤيلا بتاعتى عشان المكان اكبر و يبقى فيه…

قاطعتها سناء

# خصوصيه

اماءت موافقه فسالتها باهتمام

# و رسيتو على ايه؟

اجابت

# قال انه حيشترى ڤيلا جديده نعيش فيها سوا

اطرقت سناء راسها بحزن على حال وحيدها و تحدثت بضيق

# ابنى ده غلبان طول عمره…. معرفتش اخلف غيره بعد اللى حصل لى و فضل شايل مسئوليتى طول عمره و دايما حاططنى اول حاجه فى حياته، بس متقلقيش انا حصمم افضل هنا و حخليه يشتريلك البيت اللى حترتاحى فيه عشان تعيشو فيه لوحدكم

اعترضت نيللى واضعه راحتها اعلى كف الاخرى برقه تربت عليها بحب مردده

# لا طبعا….انا معنديش مشكله تعيشى معانا ابدا، و لو حضرتك فهمتى كده من كلامى يبقا احب اقولك انه مش صح

عادت البسمه ترتسم على وجهها الممتغض و هتفت تسألها

# انتى بتحبيه؟

اماءت بنعم و تحول وجهها لحمره خجل و اجابت

# الغريب انى قابلت ناس كتير قبله بس محدش شدنى كده، و حتى و هو بيحكيلى عنك و كأنه بيحاول يطفشنى زى ما قلتى، لقيت نفسى بتشد له اكتر و اكتر….ما اللى يحب مامته بالشكل ده يبقا اكيد راجل كويس و محترم

اخذت نفس عميق و زفرته براحه تهتف

# طمنتينى يا بنتى

اجابتها بتمنى