الفصل الثامن من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

بصيلها بغيظ وسكت

كملت هى : عايزه افكرك ان انت اللى جولتلى . اجيلك ولا انت ناسى

مدحت : لا مش ناسى .. وعارف انك هتبجى دكتوره وتجابلى ناس كتير كمان ..

نهال : اديك جولت بنفسك .

مدحت وهو بيضرب بقبضة ايده على المكتب وشارد بيفكر

انا لازم استعجل جدى عشان يخلص موضوعنا بسرعه ..

نهال ببلاهه : موضوع ايه ؟

اللتفت لها وهو بيبرق بعينه .. فلحقت هى نفسها

اااه .. تجصد الخطوبه .

داس على شفته قبل مايتكلم : ايوه الخطوبه ولا انتى نسيتى

نهال : لاااا مانسيتش .. ودى حاجه تتنسى برضو

مدحت : ماشى يا” نهال ” ماشى

……. …………………………..

فى اليوم التالى

” سالم ” وهو بيفطر مع اسرته

هو” عاصم ” لسه ماصحيش

سميحه : لا كيف .. دا اسم الله عليه طلع صلى الفجر . بس مارجعش تانى

سالم : يعنى ايه ؟ .. مارجعش يفطر

سميحه : لاه مارجعش ودى مش عوايده

سالم : يمكن اتشغل فى موضوع .. ولا يمكن معاه مصلحه بيخلصها

سميحه : يمكن برضوا .. بس انا اتشغلت مش عارفه ليه !

سالم : تتشغلى ليه بس .. ربنا مايجيب حاجه عفشه

سميحه : يارب

…………………………………

فى بيت ” رضوانه ” بعد ماخلص المأذون اجراءات الطلاق …. خرج عيد ووالده وفضل ” ياسين ” و”مروان ” و” حربى ”

دخلت ” نسمه ” هى ووالدتها ” رضوانه”

ياسين : بكره ان شاء الله . انا هابعتلكم عربيه تحمل العفش . شوفى مين تأمنيها تروح وتلملك حاجتك كلها

نسمه : اروح انا .. ياعم ” ياسين ”

ياسين : لا يابتى ماينفعش

رضوانه : جولها ياابو ” سالم ” .. انا من الصبح بجولها وهى مش سامعه كلامى

ياسين اخد باله قبل مايتكلم

انتى كنتى باكيه يااك

رضوانه بحرقه : وكيف ماابكيش وانا بتى بيتها اتخرب .. دا طلاج يعنى مش حاجه هينه

ياسين نزل بعينه للارض لما حاس بكلامها قبل مايرد

ربنا يبعتلها اللى احسن منه ان شاء الله … يالا بينا يا”حربى ”

مروان : مالسه بدرى ياعم ” ياسين ” اجعد افطر معانا

ياسين وهو بيطبطب على كتفه : تعيش ياولدى .. انا يدوبك احصل مصالحى .

نسمه : صح ياعم ” ياسين ” تلاجيك مافطرتش .. نعمل ايه بجى فى عم ” حسن ” المأذون اللى اصر يجى الصبح بدرى .

ياسين : ولا يهمك يابتى .. انتى زى بتى برضوا .. ياللا بينا يا” حربى “