الفصل الثامن من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

نعمات : ربنا مايعيدها .. دا احنا ربنا نجدنا لما ولدنا جام منها

راجح : ربنا ستر .. دا عيالنا كانوا ولعوا فى البلد كلها

عبد الحميد : الحمد لله .. ربنا يتم شفاه على خير

الشاى اهه

قالتها ” نيره ” وهى بتحط الصنيه عالسفره بضيقه

راضيه : ومالك بترزعيها كده .. اتجنيتى .. وزعى الشاى يابت

نيره : ياما انا جعانه وعايزه افطر والبنته دول طلعوا يفطروا معاكم وسابونى اسوى الشاى لوحدى .

نعمات وهى بتقوم توزع الشاى : اجعدى ياحبيبتى افطرى انتى .. الحج على مضاريب الدم دول اللى سابوكى لوحدك

راضيه لبنتها اللى نزلت تاكل من قبل ما ” نعمات ” تكمل كلامها : اموت واعرف بتودى الوكل فين .. اللى ماباين عليها وكل ولا شرب

هديه : بيروحوا فى خدودها الموردين دول .. الله اكبر عليها

نيره وهى بتضحك والاكل فى بوقها : متشكره يامرت عمى .

هديه : مطرح مايسرى يمرى ياحبيبتى

نعمات : خدى يا” بدور ” ودى كباية الشاى دى لواد عمك الدكتور فى المكتب

راضيه بخبث : لا ياحبيبتى .. كملى انتى وكلك .. انتى جيتى فى الاخر … روحى انتى يا” نهال ” واديلوا كباية الشاى

نهال قامت محرجه و” هديه ” خدت بالها

……………………

نهال وهى ماسكه الصنيه وبتخبط باحراج على الباب

سمعته وهو بيأزن لها بالدخول … فدخلت وهى بتجر رجلها بالعافيه من الكسوف

مدحت واللى كان مندمج فى الاوراق المهمه اللى قدامه .. سابهم لما شافها داخله عليه .

نهال : اتفضل .

مدحت بضحكه ماليه وشه : اتفضل ايه ؟ .. انتى مكسوفه .

نهال وهى بتمنع ضحكتها وضعت الكبايه عالمكتب وعايزه تجرى لكنه مسكها من ايدها

مدحت بغلاسه : مش تردى وانا بكلمك

نهال : ياعم سيب يدى .. عايزه اطلع .. ايه دى

مدحت : ماشى هاسيب يدك بس جوليلى الاول .. عجبتك الشجه .

نهال وهى بتهز بدماغها وبتجاوب بصوت واطى بابتسامه : حلوه وجميله

مدحت : لو عايزه تغيرها كلها جولى ولو عايزه غيرها كمان جولى .

نهال ووشها بقى احمر من الكسوف

لسه ماجاش وجت الكلام ده

مدحت : ان شاء الله يكون جريب .. المهم انتى نمتى كويس امبارح

نهال : الحمد لله .. السرير كان مريح .. اللى نمت عليه انا و” بدور” و “نيره ” .

مدحت بلؤم : يابختك نمتى .. اما انا بجى حاولت انام هنا عالكنبه . لكن مجانيش نوم