الفصل الثامن من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

جوليها تانى !!!!!

رفعت عينها تشوف الصوت جه منين .. وهى بتكدب ودانها لقيتوا بيبصلها وبيبتسم بتعب

بدور بعدم تصديق : انت فوجت يا ” عاصم ”

غمز لها بعينه وهو بنفس الابتسامه

بدور وهى بتضحك وتبكى فى نفس الوقت : حمد الله على سلامتك .. ياواد عمى ..

عاصم قاطعها : جوليها تانى

بدور : ايه هى اللى اجولها تانى .

عاصم بتعب : جولى بحبك وانتى عينك فى عينى

بدور وهى مخضوضه : يامرارى هو انت صحيت من امتى

عاصم بضحكه : من اول ماكنتى هبله

………………………………………

معتصم كان خارج بيتمختر فى مشيته كاعوايدوا لما يكون رايح القهوه اللى بيشرب فيها مزاجه .. فجأه لقى صوت قوى ورصاصه اضربت تحت رجله على طول .. الصرخه طلعت منه من غير مايدرى .. بيرفع عينه .. لقى ” حربى ” و” رائف” ماسكين الس/لاح ورفعينه ولابسين جلالبيهم واكنهم مطاريد من الجبل

وشه اتخض وجاب مية لون وهو بيشاور لهم بايدو

بعلامة استفهام وهو بيقول

فيه ايه ؟!!!!

حربى شاورلوا بايدوا عشان يرجع

وهو متنح والخوف هايموته : ليييه ؟!!

ماستنوش يجاوبوه وهما بيضربوا بالرصاص … حواليه .. وهو لف يجرى ويصرخ بعلو حسه

اللحجنى يابوى .. اللحجنى يابوووووى .

فى اليوم التالى

عمام ” عاصم ” والستات كانوا بيفطروا فى شقة ” مدحت ” اللى بايتوا ليلتهم فيها بعد ما اطمنوا على ” عاصم ” و حتى ” نهال ” كمان باتت معاهم عشان .

تفضل مع والدها ووالدتها .

محسن : بسم الله ماشاء الله الشجه بتاعتك ياولدى حاجه من الاخر كده يا ” دكتور ”

مدحت : تشكر ياعمى .. والله دا انتوت نورتونى .. انا اول مره افطر بنفس من ساعة ماسكنتها .

راجح : دا نورك ياولدى .. الشجه حلوه صح . زى ماجال .. محسن .

هديه : ناجصها بس العروسه يادكتور

راضيه بلهفه : ايوه يا” هديه ” والنبى دا انا نفسى اشوف اليوم ده وهاموت عليه

مدحت وهو بيقوم من على الاكل : سلامتك من الموت ياما .. ان شاء الله .. اليوم ده يبجى جريب .

قال الاخيره وعينه على ” نهال ” اللى اتكسفت وعينها نزلتها فى طبقها .. ” بدور ” زغدتها . . تحت الطرابيزه وهى بتضحك وتضحكها

نعمات : مالك يابت انتى وهى .. نازلين مسخره وضحك من غير سبب

راضيه بانبساط : ماتسيبهوم يضحكوا .. بدل الغم اللى احنا كنا فيه امبارح .