الفصل الثامن من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

……………………………….

عمام “عاصم ” والستات كانوا كلهم تقريبا فى الاؤضه يطمنوا عليه

راجح : سلامتك الف سلامه ياولدى

عبد الحميد : ياللا بجى شد حيلك عشان ترجع وتنور بيتك

هديه : اهم حاجه الوكل .. اتوصى بيه يا” سميحه ” زين عشان يرم عضمه

سميحه : جوليلوا يا” هديه ” . . دا من الصبح منشف ريجى .. وهو مش عايز ياكل

راضيه : لا ياحبيبى .. واد عمك ” مدحت ” مشدد علينا جوى فى الحكايه دى

محسن : اسمع الكلام ياواد .. مافيش حاجه هاتجومك غير الغذا الزين .

عاصم : ياجماعه انا بس نفسى مسدوه ومش جادر

سالم : طب اسيبك انا مع كلام الحريم ده واروح الجهوه اشربلى حجرين معسل ..

راجح : وانا كمان جاى معاك .. عبد الحميد : خدونى معاكم … محسن : يعنى اللى هاجعد انا كمان جاى معاكم .

خرجوا الرجاله وسابوهم .. نهال ” ونيره ” و” بدور” .. كانوا واقفين وساكتين

سميحه : ماتجدموا يابنته سلموا على واد عمكم واطمنوا عليه .

نيره : الف سلامه عليك ياواد عمى .

عاصم : الله يسلمك يا” نيره “.

بدور وهى بتبتسم بكسوف : حمد الله على سلامتك

عاصم بنفس الابتسامه : الله يسلمك يا” بدور” .

نهال باستظراف وهى بتقطع عليهم اللحظه والنظرات

عاااصم

عاصم : ايوه يا” نهال ” .

نهال بضحكه : سلامتك .

عاصم بضحكه كمان : الله يسلمك .

…………………………….

رائف كان داخل المستشفى لما سمع واحده بتندهلوا باسمه . بيلتفت وقف متنح وهو بيكدب عنيه ..

ايه انت ماعرفتنيش ؟

قالتها وهى بتتقدم تسلم عليه .

رائف وهو بيسلم عليها : لا ازاى عارفك طبعاً .. انتى مها .. انا بس مستغرب

مها : مستغرب ليه انا دكتوره .. يعنى طبيعى لما تلاقينى فى مستشفى ولا انت تقصد حاجه تانيه

رائف : لا طبعاً ما اجصدش حاجه .. انا بس بجالى سنين ماشوفتكيش

مها : بس انا اول ماشوفتك .. افتكرك على طول .. بس انت ايه اخبارك ؟

………………………… .. …

نهال وهى خارجه تدور على ” مدحت ” كانت هاتخبط فى ” يونس ” لكنها رجعت على طول ولحقت نفسها وهى عينها فى الارض . من غير ما تعرف شخصيته .

نهال : انا اسفه ماكنتش واخده بالى .

يونس بابتسامه واسعه : على ايه دى حتى صدفه جميله .. ازيك يا انسه ” نهال ” .

نهال اتخضت لما شافته وكانت عايزه تسلم وتمشى على طول : اهلا حضرتك .. كويسه والحمد لله .