الفصل الثامن من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

يونس وهو بيحاول يوقفها

عاصم ابن عمك عامل ايه دلوقت .. انا زعلت اوى على اللى حصله

نهال و عنيها بتدور على ” مدحت ” خايفه يجى ويشوفها واقفه معاه : الحمد لله .. هو دلوك احسن .. ايه دا رائف اللى هناك ..عن اذنك اروح اندهله

قالتها عشان تهرب منه … عينه راحت على ” رائف ”

فرد عليها بخبث عشان يوقفها

طب استنى .. هو انتى تعرفى هو واقف مع مين

نهال : لا معرفش .. بس باين عليها دكتوره

كمل بخبث : دى ” مها ” خطيبة “مدحت ” سابقاً

نهال باستنكار : خطيبته !! .. ازاى يعنى انا عمرى ماسمعت انه كان خاطب

يونس : ماهو كان مشروع خطوبه لأنهم كانوا بيحبوا بعض اوى بس ماعرفش ايه اللى حصل وخلاهم فركشوا واتجوزت هى استاذوا فى الجامعه . بس اهى اتطلقت . ربنا يلم شملهم تانى .

حست الدنيا بتلف بيها وهى مش عارفه تصدقه ولا تكدبه . . بس واضح ان كلامه صح بدليل وقفتها مع ” رائف ” وكأنهم معرفه .

يونس اخد باله من شرودها وسرحانها فحب يضرب عالحديد وهو سخن

هو صحيح انتى مخطوبه لمين فى ولاد عمك

انا مش مخطوبه لحد .. عن اذنك .

قالتها ورجعت على طول وهى حاسه بنفسها فى دنيا غير الدنيا … اما هو فكانت الفرحه مش سايعاه

………………………

دخلت الاؤضه والدنيا بتلف بيها .. راضيه استغربتها

فسألتها : امال ” مدحت ” مجاش معاكى يعنى ؟

نهال وهى بتقعد جمب اختها : هه .. ما انا ماعرفتش هو فين ؟

بدور : ايه مالك شكلك متغير ليه كده ؟

نهال : باجولك ايه يا” بدور ” تعالى نطلع شويه فى البلكونه .

بدور : ماشى حاضر انا جايه معاكى .

………………………..

صباح الخير يابطلنا

قالها ” رائف ” وهو بيفتح الباب بضحكه

سميحه بابتسامه : خش ياحبيبى .. دا واد عمك بيسأل عليك من امبارح

رائف : وانا جيت اها .. عامل ايه النهارده

عاصم : زين والحمد لله .. ناجصنى شوفتكم انت وواد عمك “حربى “.. هو مجاش معاك ليه

رائف : اصلنا عملينها دوريه ولازم حد فينا يكون موجود فى البلد .. عشان المحروس مايغبش عن عنينا

عاصم بضحكه ماليه وشه : وطبعاً رئيس العصابه جدى ” ياسين ”

رائف بضحكه وتأكيد : طببعاً . امال يعنى هيكون ابوك وعمامك الغلابه

…………………………..

بدور : طب وانتى اتأكدتى من كلامه دا كمان