الفصل السادس و العشرون من رواية لاجلك نبض قلبي للكاتبة اسماء المصري
الفصل السادس و العشرون من رواية لأجلك نبض قلبي
ردد بصوته الخشن ” انا عمر يا نهى ”
انتفضت بفزع و فتحت الباب على الفور فاردف بحده ” انتى بتتعاملى مع عمر كده لما بتكونى مضايقه؟…و الولد ذنبه ايه؟”
ابتلعت لعابها بغصه و اردفت بتوتر ” انا بس….كنت…مضايقه ”
حاولت استحضار شكلها البرئ و تصنع الحزن و رسم الرهبه على وجهها فاردف عمر ” هااا….تحالف الشر ده اجتمع ازاى؟”
نظرت بزعر فكرر كلامه” قولى يا نهى انا عارف انك انتى و لوچين و امير اتفقتو سوا بس اللى مش عارفه ازاى اتقابلتو اصلا ”
رددت بتوسل ” و الله يا عمر انا مليش ذنب، ده هى اخدت منى الكلام و خططت بالشكل ده و انا مكنتش عايزه كده لان انا اللى حكون فى وش المدفع بس هى خبيثه اوى و انا مكنتش مفكراها كده ”
” امممم….و بعدين ”
دمعت عيناها و رددت بحزن و بكاء ” انا بحبك….و بموت فى اليوم الف مره و انا شيفاك مش عارف تحس بيا او مش عايز تحس، على طول محملنى ذنب انى كنت مرات صاحبك، بس انا كنت يا عمر يعنى ماضى و انت الحاضر اللى عايزه اكمل حياتى معاه ”
ردد بحده ” انا بحب خديجه ”
اجابت بصوت حانى و ضعيف ” و انا مقلتلكش متحبهاش…..بس انا كمان مراتك و ليا حقوق عندك و زى ما ربنا بيلعن الست اللى بتمنع نفسها عن جوزها، اكيد الراجل اللى بيعذب مراته بالهجر ربنا بياذيه ”
ابتسم بسخريه و ارتفع حاحبه و ردد ” ده انا…..اللى هاجر مراتى و بعذبها؟ انتى برده مصدقه انك مراتى؟! ”
قسوته تؤلم ام تقتل ام ماذا، ظلت تنظر له و الكلام وقف بحلقها لا تعلم كيف تجيبه و كيف لها ان تتحمل قسوته و برود مشاعره و لكنها تحبه و تعشقه فاصرت على خوض معركتها مهما كانت النتائج
فرددت بحده” انا اعرفك من قبلها……و حبيتك من زمان، يمكن غلطتى انى محاولتش ابين لك مشاعرى بس ده عشان ذكرى احمد اللى كانت دايما واقفه بينا، لكن من لحظه ما بقيت مراتك كل ده اتشال و مبقاش فى غيرى انا و انت، لكن انت مصر تدخلها بينا ”
حاول التحدث فقاطعته ” انا مش طالبه غير انى ابقى مراتك بجد زيى زيها و ده ابسط حقوقى و لو مش عايزها تعرف، انا اوعدك انه حيكون سر بينا…بس احس انك جنبى و معايا يا عمر ”
تنهد عمر بضيق و نظر لها بوجل و اردف ” من هنا لحد ما ارجع من شهر العسل تكونى وضبطى امورك و فهمتى عمر اننا مش حينفع نكمل مع بعض عشان انا حنهى الجواز ده اول ما ارجع “
