الفصل الرابع عشر من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

مدحت وهو بيأمم على كلامها وعينه على ” نهال ”

اللهم امين يارب

وعند “نهال ” .. البنات كانوا ماسكينها اسئله ومش راحمينها

بثينه : قرى واعترفى وقولى انك كنت مخبيه قولى

نهال : اصل …….

نوها : اصل ايه وفصل ايه ؟! .. دا انتى سنتك مش معديه معانا .

نهال وبصوت عالى من غير ماتدرى : ههههه

بثينه وعينها على” مدحت ” : يانهار اسود .. دا عينه بطق شرار .

بعد ماللتفتت ” نهال ” ناحيته ولقت نظرته القويه ناحيتها : هو فعلا اسود ومنيل بستين نيله كمان .

نوها : لا احنا نمشى بجى .. شكلنا كده عكينا معاكى يااختى وانتى الى هاتشيلى الليله .

نهال : ليه بس هو انتو لحجتوا ؟! .

نوها : لحجنا ايه ؟ .. دا احنا اتأخرنا كمان .. دا انا يدوبك نزلت البلد سلمت على اهلى وجيتلك على طول عشان اللحج اروح بدرى ومتأخرش بكره عن الكليه .

بثينه : ااه صحيح يا ” نهال ” انتى فايتك محاضرات كتير .. امتى هاتخلصيهم ؟ .

نهال بابتسامه : اصل ” مدحت ” .. جالى انه هايساعدنى .

بثينه : ها .. بابخت من كان الدكتور جوزو .

نهال بضحكه : بس بابت انتى وهى هاتجورو عليا ولا ايه ؟

بثينه : لا يااختى ونقر عليكى ليه ربنا يهنيكى ويسعدك .

نوها : بجولك ايه ؟ .. احنا يدوبك نمشى .. عشان نحصل ميعاد الجطر .. ياللا بجى سلام والف مبروك مره تانيه .

نهال وهى بتمسك فى الاتنين

طب استنوا اخلى حد يوصلكم المحطه .

بثينه : يابنتى مافيش داعى .. ثم كمان مين دا اللى هايسيب الفرح ويطلع معانا ؟! .

……………………….

رائف … تعالى

نوها بأحراج : يادكتور مالوش لزوم والله .

مدحت وهو ماشى بأليه معاهم ونظرة عينه على ” رائف ” : لا ازاى مايصحش طبعاً .. رائف يارائف .

رائف واللى كان واقف مع جماعه اصحابه .. اللتفت لناحية الصوت لاقاه اخوه ” مدحت ” وهو جاى عليه ومعاه البنتين اصحاب ” نهال ” .. على طول سمع الكلام وراح لاخوه يشوفه

اول اما وصل عندهم .. عينه راحت عالاتنين بجرأه قبل ما يتكلم : مساء الخير .. نعم عايزنى فى حاجه ! .

مدحت وهو بيتكلم بجديه : تاخد البنات وتوصلهم للمحطه .. سامعنى ..

بثينه : ياجماعه احنا مش عايزين نتعبكوا .

رائف باستظراف وعينه على” نوها” المكسوفه .

بالعكس .. دا انتو حتى تعبكم راحه .