الفصل الرابع عشر من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

…………………………..

الصلاه عالصلاه .. دا انتى عندك حق ماتعبريناش .. مدام قاعده فى العز دا يافوفتى .

لم نفسك يا” زكى ” .. انا طالبتك عشان مصلحه تعملها من سكات .. مش عايزه نصايب فاهم !

امرك يافوفتى !

هو دا يابت !!!

قالتها ” انتصار اللى طبت فجأه وشافته قدامها .. وعينها راحت عليه من فوق لتحت بتقيم .. وهو لابس تيشرت بهتت الوانه وبنطلون جينز قديم .. دا غير علامه المطوه المميزه فى وشه و الشبشب اللى فى رجله

ايوه ياست هانم هو دا ” زكى ” .. دا هايعجبك جوى .

انتصار بتناكه وهى قاعده وفارده ضهرها

لما نشوف …. انت عرفت كويس انا عايزه ايه منك ؟

عرفت ياهانم و” فوقيه ” ورتنى البيت كمان بس فاضل بس نتفق على حقى .

انتصار : اسمع اما اجولك .. انا عايزه المطلوب يتم الليله وفلوسك انا هاديك نصها دلوك .. وبعد ماتيجينى البشاره .. هابعتلك النص التانى مع ” فوقيه ” جريبتك .. ها زين كده ومرضى .

زكى بضحكه سمجه : مرضى ياهانم .. وانت كمان هاتنبسطى خالص

………………………..

مدحت بعد ما دخل البيت وعينه راحت على كل اللى فيه وملاقهاش .. وقف اخته اللى كانت ماشيه قدامه ومش منتبهه عشان يسألها ..

بت يا ” نيره ” .. هى ” نهال ” فين ؟!.

نيره وهى بتاكل فى الشيكولاته بنهم

عمتى ” صباح ” خادتها هى و” عاصم ” و” بدور ” على اؤضة السفره ونبهت عليا لما اشوفك اجولك انت كمان تدخل عشان تتعشى معاهم

مدحت وهو مكشر : طب خفى شويه ..فى اكل الشيكولاته .

قالها ومشى وهى ردت بعدها بصوت واطى

واخف ليه والخير كتير والحمد لله … اللتفتت بنظرها لقت ” حربى ” واقف قدامها بعلب الحلويات والشيكولاته ومتنح .. وبصوت تخين

خدى العلب دى بدل اللى راحت .. اهى جديده ومن افخر الانواع .

نيره بعد ماخدت العلب وقلبت فيها بسعاده واكنها لقت كنز : الله يا” حربى ” .. النوع ده كان ناجص عندينا .

متشكرين ياواد عمى .

حربى بغيظ : العفو .. المهم خفى انتى على اكل الشيكولاته .

قالها ومشى هو كمان .. سابها فاتحه بقها ومندهشه

واه !!

………………………..

كانت قاعده اول السفره .. الاكل قدامها وهى سايباه و ماسكه فونها بتعلب فيه مستنياه .. اول ماحست بيه رفعت راسها .. وابتسمت بفرحه نورت وشها .. خلتوا ينسى الدنيا واللى فيها وهو بيقعد جمبها وبغمزه وضحكه منه .