الفصل الرابع عشر من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

وحشتك ياعسل .

المره دى ضحكت ضحكتها المميزه وطلعت صوت

ايوه كده .. سمعينى الضحكه

قالها بشقاوه وهو بيضحك .

ماتراعوا ياجدعان ان فى ناس جاعده معاكم عالسفره

انتبه ” مدحت ” لصاحب الصوت لاقاه “عاصم “وهو قاعد اخر السفره وقدامه الاكل وبياكل مع “بدور” اللى كانت مخبيه وشها وبتضحك .

وانت جاعد هنا من امتى ؟! .

عاصم بضحكه : انا جاعد هنا جبلك ياحبيبى .

امم طب بص فى طبقك .. عيب يابابا ترمى ودنك معانا .

عاصم وعينه على” بدور ” وكلامه خارج مابين ضحكته : عندك حج .. انتوا ناس متجوزين .

مدحت ل” نهال ” اللى اتكسفت بزياده و بصوت واطى

وانا اللى جولت اخيرا هانجعد لوحدينا .

……………………………..

نوها باحراج وصوتها خارج بالعافيه

ااا.. خلاص يااستاذ ” رائف ” .. روح انت ؟

لا طبعاً انا لازم استنى معاكم .. لحد اما تركبوا الجطر

بثينه : وليه بس يااستاذ ” رائف ” احنا فى المحطه و الناس هنا كتير حوالينا .

برضك لازم استنى معاكم .. انا مش هااطمن غير لما تركبوا الجطر جدامى .

نوها بارتباك : بس احنا مش عايزين نعطلك اكتر من كده وخصوصاً فى يوم زى دا .

رائف : مافيش عطله ولا حاجه .

بثينه باعجاب : حقيقى الف شكر ليك

لا شكر على واجب .

…………………………..

مشيوا المعازيم اللى كانوا بعدد محدود وفضل بس اهل العرسان اللى اتلموا كلهم فى الصاله الواسعه للبيت الكبير يضحكوا ويهزروا مع ” ياسين ” اللى كان مبسوط بلمتهم حواليه

صباح : على كد ما انها كانت عالضيج .. بس كانت ليله عسل .

راضيه : ايوه والنبى .. دا كفايه فرحتهم .

بلال : بس كله كوم و” مدحت ” اللى مشى كلمته وجاب المأذون فجأه كوم تانى .

راجح بغيظ : والنبى ماتفكرنى .. دا انا اتغظت غيظ .. لولا ابويا ماهدانى لكنت فركشتها وخلصت .

عبد الحميد : بعد الشر .. ربنا مايجيب فركشه ولاحاجه عفشه .. دا احنا ماصدجنا .

ياسين وهو بيضحك : لا ” مدحت ” دا دماغه صعبه جوى لما يحط حاجه فى مخه .. الا هو فين صح .. هو و” عاصم ” والبنته .

صباح وهى بتضحك : من ساعة ما حطتلهم العشا وهما بجالهم ساعه جوا .. كانى عجبتهم الجعده عالسفره باين ولا ايه ههه !.

بلال : سيبيهم ياعمتى فرحانين وعايزين يجعدوا مع بعض ويحكوا