الفصل الرابع عشر من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

محسن : صح يا” بلال ” انت مش ناوى تجيب عيالك يعرفوا ناسهم .

هاجيبهم ياعمى ..المره الجايه ان شاء الله عالفرح .

سالم : ياللا كمان عجبال مانفرح ب” حربى ” بالمره .

مردش ” حربى ” وهو عينه بتتنقل مره على جده ومره على ” نيره ” اللى قاعده بتضحك وبس …. هديه هى اللى ردت بصوت عالى : يارب يسمع منك يارب .

…………………………….

رائف كان راجع من مشواره مبسوط .. وهو بيدندن مع صوت الاغنيه اللى دايره فى العربيه فجأه لمح دخان من بعيد وربكه فى الشارع واصوات صريخ .. وبغريزة الفضول فضل ماشى بعربيته لمكان الدخان .. اتخض وكان صاعقه ضربتوا لما شاف بعينه الدخان والحريقه فى بيت مين !!! … وقبل مايتحرك من مكانه . ويتصرف .. فورا مسك وفونه واتصل على والده اللى ماستناش كتير ورد

عبد الحميد : الوو ..ايوه يارائف .

رائف بصوت منفعل : اللحج يابوى .. بيت عمى والعه فيه النار

عبد الحميد اللى قام منصوب من مكانه مفزوع وخض اللى حواليه : عمك مين ياواد

بيت عمى راجح يابوى !!!