الفصل الرابع من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

رد على الراجل اللى بيكلمك ياولدى

هه حاضر يابوى حاضر

دا كان رد ” عاصم ” لوالده قبل مايبعد ويكمل مشواره

سميحه كمان كانت واخده بالها .. استنت لما بعد ” عاصم ” وبعدها كلمت ” سالم ” بعد ماقعدت جمبه عالدكه

وبعدين ياابو الولاد احنا هانسيب ” عاصم ” كده كتير

سالم بنظره واستفسار : يعنى عايزانا نعمل ايه؟

سميحه : نخطبله هو كمان خليه ينسى بت” نعمات”

سالم وهو دايس على اسنانه : بت “راجح ” مش ” نعمات” فاهمه ولا لاه

سميحه بخوف : فاهمه فاهمه بس دلوكت احنا فى الواد اللى جلبه لسه متشعلج بيها … انا عايزه اخطبله واحده تخليه ينسى

سالم : عينك على واحده

سميحه بحماس : ايوه طبعاً بت عمه ” نيره” هى كمان حلا وجمال

سالم بعدم اقتناع : شوفى ولدك واللى يجول عليه انا موافج .

سميحه بفرحه : هاجوله .. وان شاء الله يوافج

سالم ماردش عليها لكن نظرت الشك فى عنيه كانت اكتر من رد

……………………… . . ..

لمحتها ” نوها ” اللى كانت قاعده مع “بثينه “على طرابيزه لوحدهم فشاورتلها بايدها وهى بتكلمها فى الفون

ايوه يابنتى احنا اللى قدامك .. شفتينا .. طب كويس

نهال وهى واضعه فونها على ودانها

ايوه ايوه .. خلاص طيب

وبعد ماقربت عندهم وقبل ماتوصل فجأه لاقت شخص قدامها بيوقفها

حضرتك ماتعرفيش فين مكتب شئون الطلبه ؟

نهال بارتباك وهى بتحاول تمشى من قدامه

لا حضرتك معرفش

لكنها يدوبك خطوه ولاقته وقفها تانى وهو بيبصلها بجرأه اكبر

ليه حضرتك هو انت اول سنه ليكى

ضايقها قوى فردت وهى مبرقه عنيها بغضب

عن اذن حضرتك خلينى اعدى

رجع من مكانه ووسع لها السكه عشان تعدى

وصلت عند البنات بوش مقلوب وبتستغفر ربنا

نوها : مين دا اللى كنتى واجفه معاه

نهال وشها احمر من الغيظ

كنت واجفه معاه … ماتنجى اللفاظك يا” نوها” دا واحد وجفنى بيسألنى عن شئون الطلبه

بثينه : دا بيستهبل .. وعايز يفتح كلام معاكى

نهال : ما انا خدت بالى وكشرت فى وشه

بثينه : ايوه بس باين عليه تنح عشان من ساعت ماقعدتى وهو عينه عليكى

نوها : ياعم سيبك منه . دلوكت اناعايزاك تحكيلى واد عمك الدكتور كان عايزك فى ايه

بثينه : ايوه صحيح .. يا”نهال” ياحلوه انتى . جوزينى ابن عمك الدكتور والنبى ينوبك ثواب