الفصل الرابع من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

نهال : ادا هى ” نوها” قالتلك !!

بثينه : ايوه قالتلى وانا بترجاكى والنبى جوزيهولى نهال بنظره ضايعه حاولت تضحك او حتى تبتسم مجامله لكن مقدرتش و”نوها “بقت ماسكه نفسها بالعافيه من الضحك

كملت ” بثينه” بضحك : ها يا” نهال” ياقمر انتى

هاتجوزينى ابن عمك.

نهال : وااه يا”بثينه “بطلى هزارك ده

واااه

قالتها ” بثينه” وانفجرت فى الضحك هى و” نوها” . وبقوا مش قادرين يبطلوا ضحك .. وهى لما لاقتهم مش مبطلين ضحك شكت

هى ايه الحكايه ؟ هو انتوا اتفجتوا عليا ولا ايه

هزوا راسهم موافقين وهما بيضحكوا

بصيت على “نوها” بعتب و التانيه فهمتها

والله ماجولت حاجه هى اللى فهمت لوحديها

نهال بشك : فهمت ايه ؟؟

بثينه بنظره خبيثه : مش محتاجه حد يفهمنى انا شوفتها لوحدى فى نظرته ليكى

نهال بحماس : شوفتى ايه؟

بثينه بابتسامه واسعه : عيونه كانت رايحه جايه عليكى . باين قوى انه مهتم بيكى . بس دا كبير عليكى

نهال بلهفه : لا طبعا الفرق عشر سنين بس

بثينه : وايه اللى كان مانعه من الجواز يكونش حب قبل كده ومطالش .

نهال حست الدنيا بتلف بيها : تفتكرى !!!

بثينه : مش عارفه بس يعنى احنا بشر ودا شئ طبيعى ان الواحد يمر بتجارب

نوها حست بصاحبتها فحبت تغير الموضوع

احنا خلينى فى الوجت الحالى وانا و” بثينه” شايفينو مهتم

نهال وهى فى دنيا تانيه : عاادى انه يهتم . عشان انا بجيت مسئوليته زى مابيجول

بثينه : انتى مالك يابنتى وشك اتخطف كده

كملت معاها ” نوها” : ايوه صح يا” نهال” مالك ؟

نهال وهى بتفوق نفسها : ااا متاخدوش فى بالكو ..المهم فى محاضرات

نوها : لا مافيش تحبى نجعد شويه ولا نروح

بثينه بحماس : وتروحوا من دلوقت ليه احنا لسه مادخلناش فى الجد لسه . تعالوا معايا اعرفكم على اماكن فى المحافظه متعرفوهاش .

نهال : زى ايه مثلا

بثينه : يعنى مثلا نعدى المحلات .. نروح كافتيريا ونقضى وقت حلو او نروح كافيه

نهال بحماس : يالا انا معاكى

نوها : استنى يا” نهال” لو ابن عمك رن عليكى

نهال بتحدى : هو ماله انا مبعملش حاجه غلط .. ياللا بينا يابنات

……………………..

بعد مالقت ابنها خلص غدا وقام من مكانه راحت قايله لبنتها : علجى عالشاى يابت وهاتيه ورايه انا واخوكى فى اؤضته

اللتفت عليها ” سالم ” اللى كان بيتفرح على المسلسل وهى غمزت له بعنيها عشان يفهم لكنه مااديهاش رد فعل واللتفت تانى يكمل فرجه عالمسلسل