الفصل الاخير من رواية لاجلك نبض قلبي للكاتبة اسماء المصري
الفصل الاخير من رواية لأجلك نبض قلبي
انتفضا الاثنان فور ان سمعا صوت اباهما بصوته الاجش يردد بحده
“ايه اللى مصحيكم انتو الاتنين فى الوقت ده؟”
اجابته دنيا بمكر
” مفيش يا بابى…. انا كنت عطشانه و عمر كان ببجيب لى ميه ”
قوس فمه بضيق و نظر لابنه الروحى يردد بحزم
” انت مش وراك ثانويه عامه و مذاكره؟ متخليهاش تعطلك عشان لو جبت مجموع وحش انا مش حرحمك”
اجابه الاخير ضاحكا
” فاحتنى انت بس مذاكره و فى الاخر مصيرى الكليه الحربيه يبقى ايه لازمه وجع الدماغ ده؟ ”
نظر له عمر بغضب و هتف بحده
” لا يا عمر ، ابن احمد الدالى و عمر الباشا يدخل الحربيه بمزاجه مش عشان مجابش مجموع، انت تبقى جايب مجموع الطب و ادخلك الحربيه و انت حاطط رجل على رجل عشان اللى يقولك واسطه تحط مجموعك و معاهم صوابعك جوه عنيه… فاهم؟”
ابتسم له عمر و ردد بحب
” فاهم يا بابا”
نظر لهما الاثنان و ردد بحزم
” يلا نوم بدل ما اقطع عنكم المصروف و النت كمان”
هرع الاثنان لغرفهم على الفور ليبتسم عمر الباشا بحب و يدلف غرفه نومه و يستند على الفراش فتقبل خديجه كتفه بحب و تردد
“عرفت كان بقالهم ساعه بيتوشوشو فى ايه؟؟”
ردد باستسلام
” و لا عرفت حاجه…. هى بنتك دى حد يعرف يقررها دى حفيده هاله الباشا على سن و رمح ”
ابتسمت خديجه تحتضنه من ظهره و تستند براسها على كتفه و يداها تداعب صدره و هى تردد
” بنتى لوحدى هى و لا ايه حكايتك؟ ”
سحبها من خلفه على غفله لترتكز على فخذيه بداخل احضانه فتشهق بخضه فيردد هو بمشاكسه
” انا مبقتش اعرف اشحن بسببها هى و اخوها اللى صوته بقى اتخن من صوتى ”
وضعت راحتيها على لحيته بحنان و حب و رددت بصوت هامس
” انزل بكره الشغل متاخر شويه و ابقى اشحن لما ينزلو مدارسهم ”
ضغط عمر باسنانه على شفتيه و ردد بشغف
” ماشى اهو تصبيره لحد عيد جوازنا لانى ناوى اسيبهم عند ماما و نقضيها شحن للصبح”
جلست تنظر له بتذمر و عبوس وجه لتردد بغضب طفولى
” يعنى برده مفيش لا مفاجئات و لا خروج و لا اى حاجه؟ انت ايه اللى جرالك يا عمر بقيت زى الرجاله المتجوزين كده ليه؟”
ابتسم لها و ردد بسخريه على حديثها
” طيب ما انا رجاله متجوزين امال انا ايه؟”
بضيق اردفت
” انا قصدى نموذج الزوج المصرى ابو كرش و فانيله حمالات و يرجع من الشغل يقعد قدام التليفزيون ياكل بطيخ و بعدها ينام يشخر”
