الفصل الثامن عشر من رواية لاجلك نبض قلبي للكاتبة اسماء المصري

18

حاولت ان تنفض تلك الرهبه التى اجتاحت جسدها ناهيك عن ارتعاشها الواضح فاقترب منها عمر و دثرها بغطاء الفراش و نظر لها بتفحص لملامحها الخائفه و اردف بهدوء ” مالها لوچين عملت ايه؟”

ابتلعت لعابها و نظرت لهما و رددت بصوت مجروح و متحشرج ” جابتلى البرنص و انا بعدها ااا…..”

ترددت فى اخبارهما ما حدث فانتبه عدى لترددها فهتف مأكدا ” اتكلمى يا ديچا متخافيش ”

نظرت له بوجل و اردفت ” هى دخلت جوه و انا اتزحلقت ووقعت فى الميه و معرفتش حتى انى اطلب المساعده من حد صوتى مخرجش، بس الحمد لله جت سليمه ”

قبلها عمر من راسها و ردد آسفا ” حقك عليا…اللى حصل ده بسببى و بسبب اهمالى ”

حاولت رفع المسؤليه من عليه بنبرتها المنكسره فاردفت ” انت ملكش ذنب يا ابيه…انا اللى ماخدتش بالى و رجلى اتزحلقت، بس ابوس ايدك ما تنزلنى الميه تانى انا مش بعرف اعوم و بخاف منها ”

ابتسم لها و اومئ لها بالموافقه ” حاضر يا ستى، بس لازم تتعلمى العوم لان كده مينفعش….بس حنزلك فى ميه مش غويطه عشان متخافيش ”

امتعضت تعابير وجهها من اصراره على ما لا تريده فتدخل عدى بالحديث هاتفا بمرح ” متضغطش عليها يا عمر…سيبها على راحتها و لما تلاقى نفسها مستعده انها تتعلم تبقى تقول لنا ”

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

افاق عمر بالصباح على لمسه صغيره و ودوده من صغيره و هو يردد بحزن ” انا خلاص حمسى انهارده يا بابى ”

قبله عمر و احتضنه و ردد ” ليك عليا كل فتره اجيبك تقعد معايا زى المره دى بس مش حينفع كل اجازه عشان برده مذاكرتك و مامى اكيد بتوحشها”

بكى الطفل فمسح عمر عنه عبراته و ردد بحزن بائن ” هى مامى مس عجباك؟”

تعجب عمر من حديثه فنظر له بتساؤل ” ايه الكلام ده يا بطل؟يعنى ايه مش عجبانى؟”

” انا عارف انك بتحب ابله خديجه عسان هى حلوه اوى و سكلها حلو زى ميرا صاحبتى ”

ضحك عمر ضحكه عاليه و ردد ” امم و ميرا صاحبتك حلوه؟”

اجابه الصغير بعفويه ” ايوه حلوه خالص زى ابله خديجه و سعرها اصفر و حلو اوى و انت مامى مس عجباك عسان مس حلوه زيها صح؟”

حاول عمر تفهم ما يدور بعقليه ذلك الصغير الذى لا يتعدى عمره السبع سنوات فتحدث معه بشرح مناسبا لسنه قدر الامكان ” مامى نهى يا بطل تبقى مرات بابى البطل احمد يعنى مينفعش تعجبنى عشان عيب انى ابص لها زى ما ببص لخديجه،انت فاهمنى؟”