الفصل الثامن و العشرون من رواية لاجلك نبض قلبي للكاتبة اسماء المصري

٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠

عاد عدى من سفرته منهك القوى فدلف الڤيلا ليجد عائلته ما زالت مستيقظه و بينهم نهى الباكيه فنظر لوالده و ردد بحيره ” الحاجه عامله ايه يا بابا؟”

اجابه بحزن ” ربنا معاها يا بنى ”

اضاف عدى بفضول ” عمر عارف؟”

اجابته هاله بحزن بائن ” عمر يا حبيبى كان معاهم فى المستشفى و لسه رايح لعروسته و كمان اضطر يلغى شهر العسل عشان الحاجه حتعمل عمليه الصبح”

تنهد بضيق و نظر بجانب عينه لنهى التى تفرك يدها ببعضها البعض و جلس ينظر لها بغضب لاعنا فى نفسه و ردد و هو يشعر بان الامر ملفق حتى يضيعوا عليه فرحته بعروسه فهتف متسائلا ” يعنى حالتها خطيره للدرجه دى؟”

اجابه طه ” ايوه يا بنى ربنا معاها ”

استاذن بادب ” طيب متاخذونيش انا طالع ارتاح لانى محتاج انام من تعب السفر ”

بفرحه اردفت هاله ” اطلع يا حبيبى اوضتك جاهزه و نظيفه و زى الفل ”

صعد و اخذ حمامه و جلس على طرف الفراش يتذكر ما حدث معه من يومين عندما استلم رساله لوچين له

فلاش باك *************

( ازيك يا عدى…وحشتنا اوى، انا مش عارفه افاتحك ازاى فى الموضوع ده؟ بس انا حدخل فى الموضوع على طول….عمر و خديجه حيتجوزو بعد 3 ايام و انا لو ده حصل حموت نفسى، مش عارفه اقدر آامن على السر ده معاك و لا لأ بس انا معنديش حل تانى يا عدى لانك ابن عمتى و زى امير اخويا و طول عمرى بحبك و بحترمك…….انت لازم تيجى تمنع الجوازه دى مش عشانى لوحدى، لا….عشان حبك لخديجه و عشان نفسك و عشانها هى كمان اللى حتعيش عمرها محرومه من الخلفه….انا عارفه انك زمانك بتقول ما انتى كمان مستعده تعيشى من غير خلفه عشان حبك لعمر، حقولك معاك حق بس انا ظروفى مختلفه انا لما حبيت عمر مكنتش اعرف بالحكايه دى….و لما سلمتله نفسى برده مكنتش اعرف و دلوقتى انا الاحق بيه لانى من غيره حضيع….ساعدنى ارجوك)

جلس يعيد سماع تلك الرساله الصوتيه ربما للمره الالف و هو و يفكر فيما يفعله ايترك من يحب تقع فى شباك تلك الزيجه و التى تبدو من حديث لوچين انها ستجعلها تعيسه ام يتخذ موقفا حاسما و يقف ضد تلك الزيجه

امسك هاتفه و اتصل باخيه بعد ان قرر المواجهه و فور ان اجابه الطرف الاخر هدر به صائحا ” انتى حتفضل لحد امتى تاخد كل حاجه مش من حقك فهمنى؟!”