الفصل السابع من رواية لاجلك نبض قلبي للكاتبة اسماء المصري

تصعد بقلق و تتبعها حياه حتى تدلفا لغرفه خديجه لتجدا الصمت و الهدوء يعم المكان فتقترب منه و تردد بصوت هامس حتى لا توقظ خديجه النائمه “هى نايمه من بدرى؟”

عمر ” لا من شويه ”

هاله ” طيب ابوك عايزك تكلمه احسن بيقول فى مشكله ”

يزفر عمر متضايقا و يردد بحنق ” هو ده وقت مشاكل الفندق يا ماما، انا فى ايه و لا فى ايه؟”

هاله برجاء ” معلش يا حبيبى شوفه بس احسن ده كان متعصب اوى ”

يتصل به من هاتف هاله فيجيب طه على الفور بصياح غاضب ” ايه الزفت اللى هببته ده يا باشا و مش بترد عليا ليه؟”

تلمع عين عمر فى ضيق و يردد بحده ” فى ايه؟ انا نسيت موبايلى فى الاوضه و بعدين مالك ايه الاسلوب ده يا بابا؟”

طه بصياح هادر ” اسلوب!…انت لسه شفت اسلوب، تقدر تقول لى انت كان مين عندك فى الاوضه بتاعتك انهارده؟”

يفهم عمر تلميحه بوجود تلك السائحه بغرفته فيردد دون اكتراث ” ايوه…و بعدين؟”

طه بنفاذ صبر  متهكما ” لا و لا حاجه ابدا يا استاذ عمر، الست مقدمه فيك شكوى و شرطه السياحه حتعملك محضر بس كده، بسيطه يعنى ”

عمر بسخريه ” ده على اساس ايه الشكوى و المحضر؟”

طه ” قالت انك قلتلها انك صاحب الفندق و اخدتها معاك تفرجها اوضتك و هناك بقى……”

يقاطعه عمر ” ايوه هناك بقى ايه؟ اعتديت عليها مثلا، و لا كان بمزاجها؟”

طه بقسوه ” عمر….مستعبطش، الامن جايبها بملايه السرير من اللوبى و قالت انك طلعتها بره الاوضه بالمنظر ده ”

عمر بقوه و شكيمه ” طيب انت مشكلتك فين دلوقتى؟ سيبها تعمل اللى هى عيزاه، تعمل محضر و لا تقدم شكوى…اللى يريحها و انا حتصرف ”

طه بصياح ” حتتصرف ازاى؟ ده انت غلبت عدى فى استهتاره، ده عمره ما عمل كده و سمعه الفندق حيحصل فيها ايه؟”

عمر بهدوء ” ممكن تهدى و انا ححلهالك ”

طه ” حتحلها ازاى؟”

عمر ” نيم بس انت الليله دى لبكره الصبح و انا ححلهالك و متقلقش ”

تمكث خديجه يومان بالمشفى و فى تلك الاثناء يحاول عمر حل ازمه السائحه التى فور ان راته تبدلت ملامحها من الضيق الى الاثاره بعد ان هذب ذقنه و هندم ملابسه و عطر جسده فاصبح فى شده الوسامه فاذدردت لعابها بصعوبه فور اقترابه منها و جلس الى جوارها فى ردهه الفندق و اقترب منها هامسا لها بصوت عذب قاصدا تشتيتها ليردد ” لم اكن اعلم ان وقتى الحميمى معك لم يكن بتلك الجوده “