الفصل الثامن عشر من رواية ست الحسن الجزء الثاني للكاتبة امل نصر

احنا مالناش سلطان على مشاعرنا.. عشان نوجها حسب حساباتنا الشخصية او حسب ما احنا رايدين .. لكن كمان ربنا ادانا عقل نفكر بيه ونميز .. عقل يمكنا من جمح رغباتنا واهوائنا .. وحتى لو ماقدرناش نخمد الحب جونا لما يكون من طرف واحد بس ..يبقى على الاقل مانبينش . قلبها الخاين بيدق بسرعة رهيبة من ساعة مالمحته وسط المدعوين .. وهى فى دنيا غير الدنيا.. كانت بتحاول تلهى نفسها بالنظر ناحية البنات ورقصهم او حتى تركز فى بعض الفقرات من عروض فنية .. لكن فى كل مرة نظراتها ترجع من تانى ناحيته .. علّها تلمح نظرته ليها او حتى تقابل عيونها عيونه .. ومع كل محاولة كانت بتصيبها خيبة امل .. وهو عطيها ضهره فى جلسته او هزاره مع ولاد عمه .. وحتى لما يتحرك فى القاعة او بين المعازيم .. مافيش مرة رفع عيونه ناحيتها.. ياما كان نفسها يشوف جمالها ولا فستانها اللى يبهر اكيد هايغير رأيه ويفكر فيها .. ياما كان نفسها يبقى هو بجانبها دلوقتى فى الكوشة وهو لابس البدلة الجميلة دى وهى ظاهرة عضلاته وطوله وعرضه واكنه من ابطال الرويات .. بدل صاحبنا دا اللى قاعد جمبها ويليق عليه بس دور الشرير فى الروايه. مالك بتبصيلى كده ليه ؟ فاقت من شرودها على جملة " معتصم ".. بعد ما لاقاها منتحة فيه بشرود ..تداركت نفسها وهى بترد عليه: هااا .. لا مافيش .. بس كنت مركزة فى البدلة شوية .. اصل شكلها جميل. مال ناحيتها وهو بيدقق النظر فى عيونها: ياااه... اخيرا خدتى بالك ؟ رفعت شفتها باستنكار : اخيراً خدت بالى من ايه بالظبط ؟ بابتسامة غامضة وغريبة: انا اقصد البدلة يا" نورا" ولا انتى مش مركزة ؟ نفخت بضيق قبل ترد على كلامه : ماخلاص ياعم بقى .. دى ماكنتش كلمة دى اووف . قالتها وشاحت بنظرها عنه ..وهى غافلة عن الجحيم اللى اشتعل داخل عيونه .............................. أجواء القاعة كانت مشتعلة .. من ناحية الرجالة" سامح" ماكنش مقصر وهو بيرقص مع الشباب الصغيرين واكنه ناسى سنه ..عكس ابنه " وائل " اللى كان قاعد مكتف ايديه .. وشه بيتفرد بس وقت اما يكون بيكلم خطيبته .. او بيكلم حد من العيلة وحتى لما سلم على اخته العروسة.. سحب فى ايده خطيبته "هدير".. سلموا الاتنين على العرسان واتصورا بشكل رسمي .. وبعدها رجع لمكانه من تانى زيه زى الغريب . وعند الستات قرايب العريس من العيلة او اخواته البنات .. كانوا مولعينها رقص وزغاريد ..قرايب العروسة الستات كمان كانوا بيحاولوا يبينوا نفسهم .. نجلاء مع والدتها " صباح " وستات وبنات من العيلة .." نيرة "كانت ماشية على نصيحة جدها وهى بترقص وتهيص معاهم .. وتشد فى " نهال " اللى كانت بترقص غصب عنها .. لدرجة انها بقت تحس بتعب .. ابتدى بشعورها بالمغص وبعدها اتطور اكتر بشكل قوى .. ......................... حربى و" رائف " كانوا قاموا عشان يرقصوا مع الشباب.. والجد " ياسين " اتنقلت قعدته على طرابيزة تانية مع ولاده ومجموعة من كبار السن من المدعوين .. اتبقى " مدحت " و" عاصم " بس على طرابيزة وحدهم . مدحت وهو بيشاور بدماغه بشكل خفيف لكن مفهوم : واخد بالك ؟ البت عينها رايحة جاية عليك. عاصم بثبات وعيونه مركزة مع ابن عمه من غير حتى ما يبص ناحيتها : هاتصدقنى لو جولتلك .. انى مالمحتش طرفها من ساعة ما دخلت مع " معتصم " فى الزفة . ابتسم " مدحت " وهو بيهز دماغه : اصدق يا" عاصم " لانى ملاحظ وشايف .. ودا اللى مخلى البنت هاتتجنن وهى جمب عريسها . دنا بدماغه يستفسر اكتر : لدرجادى هى واضحة . جاوب بنظرة عيونه قبل مايرد : واضحة جوى .. بس بالنسبالى انا عشان عارف الحكاية من اولها .. لكن بالنسبة لباقى المدعوين المشغولين فى فقرات الفرح ما اظنش. هز دماغه بعدم رضا : استغفر الله العظيم .. والله البت دى طايشة وربنا يهديها .. طب مش خايفة لعريسها " معتصم " باشا ياخد باله .. لا ياعم انا اللمها وامشى احسن .. حمد لله عرييتى معايا عشان اوصل بسرعة البلد . قال الاخيرة وهو بينهض عن الكرسى .. فنهض قباله " مدحت " وهو بيمسك الفون ويحاول فيه : وانا كمان قايم اروح بلا وجع دماغ .. اما اتصل ب" نهال " بقى استعجلها . ماهى " نهال " جاية علينا اهى ؟ بس دى شكلها تعبان . رفع عيونه عن الفون ونظر للناحية اللى بيشاور عليها " عاصم " .. وجدها فعلا جاية عليهم لكن وشها مخطوف وهى بتمشى بحركة بطيئة ..اتقدم بسرعة بخطواته ناحيتها يسألها بجزع : ايه مالك ؟ حاسة بأيه ؟ ردت وصوتها بيرجف : مش عارفة يا" مدحت ".. بس حاسة نفسى تعبانة جوى .. طلعنى بسرعة والنبى عايزه اروح . مسكها من ايدها يسندها وهو بيمشى بيها بخطوات بطيئة : هى البت " نيره " فين ؟ ماجاتش معاكى ليه ؟ ضغطت على شفايفها تجاوب بصعوبة : انا انسحبت من جمبيها من غير ماتحس .. لما لاقيت نفسى مش قادرة اتحمل . عاصم اللى وصل عندهم بقلق : سلامتك يابت عمى ؟ هو ايه اللى حاصل بالظبط؟ رفعت عيونها ليه بوجهها الشاحب وماقدرتش تنطق بكلمة.. فنظر لابن عمه عشان يستفسر .. لكن صدمته نظرة " مدحت " اللى اتسحب وشه الدم من الخوف والقلق عليها . وعند باب القاعة ماقدرتش تتحمل اكتر من كده .. شهقت بصوت مكتوم وعلى عياط : مش قادرة يا" مدحت " .. الالم رهيب . دنا " مدحت " يشيلها بين ايديه الاتنين .. وهو بيصرخ فيها : هو انتى حاسة بأيه بالظبط؟ انا مش فاهم حاجة. قبل ماترد نده عليه " عاصم " اللى كان بيتع خطواتهم مع خطواته : مش وجت اسئلة دلوك ياواض عمى ؟ تعالوا اركبوا معايا اوصلكم وبالمرة اطمن عليها كمان .. حكم انا مش هاجدر اروح البلد من كده . ........................... بدور وهى قاعدة عالكنبة وماسكة الفون وبتتصل بيه وهى بجوار والدتها اللى مندجمة وهى بتتفرج على مسلسل صعيدى قديم على التليفزيون : شايفة ياما .. الباشا بتصل بيه ومابيردش . نعمات اللى اتخضت من نبرتها : خبر ايه يابت ؟ ما انتى كل دقيقة بتكلميه.. يمكن اتلهى فى اللحظة دى وماخدتش باله؟ ردت بعصبية : ويتلهى فى ايه بجى ان شاء الله ؟ انا متصلة بيه من نص ساعة بالظبط .. وقالى ربع ساعة تانى وهمشى يا" بدور " .. ياعنى لو صادق فى كلامه بيجى زمانه فى الطريق دلوك ؟ نعمات تنحت فيها باندهاش : يخرب مطنك .. انتى بتحسبيلوا بالدقيقة يابت ؟ ايه اللى جرا يا" بدور " ؟ لدرجادى بقيتى متعلجة بيه ؟ جاوبت على والدتها من غير خجل: ومتعجلش بيه ليه ياما ؟ مش جوزى ونصيبى ..واللى زى " عاصم " الف من تتمناه .. يعنى لازم تبجى عينى وسط راسى واَخد بالى . ضحكت " نعمات " بصوت عالى : واه يا" بدور " دا انتى حبيته واتكفيتى على بوزك كمان .. بس برضك يابتى .. خفى الغيرة شوية .. جوزك مش عيل خفيف عشان تخافى عليه او منه .. واهدى كمان عشان ماتكتميش على نفسه .. الراجل مايحبش كده فاهمانى . سكتت شوية وظهر على وشها انها بتستوعب كلام والدتها اللى فاجاتها : بت يا" بدور " ماترنى على اختك وخلينى أكلمها . ليه ياما انتى عايزة منها حاجة؟ لا يابتى مش عايزة حاجة.. بس محتاجة اطمن عليها .. اتصلى يابتى اتصلى . .......................... وفى العربية .. " عاصم " كان هو اللى بيسوق و" مدحت " قاعد فى الكنبة الخلفيه وهو ضامم " نهال " اللى بقت تعيط بدموعها وهى بتصرخ معاه . اه ... مش قادرة اتحمل مش قادرة . مدحت وهو بيحاول يخفف عنها بقى بيرجف ويترعش من القلق خصوصا.. بعد ما شرحتلوا حالتها وقالت باللى حساه . بسرعة يا" عاصم " والنبى .. بسرعة الله لا يسيئك . عاصم كمان صوته بقى بيخرج منه بالعافيه فى الجو اللى يقلق ويوتر ده : حاضر ياواض عمى .. والله بحاول بس اكتر من كده هاعمل حادثة .. واحنا عايزين نوصل المستشفى بالسلامة .. يووووه وادى كمان بترن للمرة الالف .. مش عارف ارد عليها واقولها ايه دى كمان . مدحت كان بيضمها اكتر ويحاول يطمنها ويهديها والفون بتاعها هى كمان بقى بيرن .. اللى كان على الكرسى الامامى مع شنطنتها وبعض متعلقاتها.. تناولوا " عاصم " وشاف النمرة : دى " بدور " باينها زهقت منى وبترن على " نهال " كمان . صراخها ازداد اكتر مع دموعها اللى نازلة بحرقة.. جعل " مدحت " يصرخ هو كمان بلوعة: ماتردش على حد يا" عاصم " خلينا نوصل الاول ونلحج " نهال " ارجوك يا" عاصم " .. ابوس ايدك ياشيخ. بلع ريقه وهو بينظر فى المراية الامامية : حاضر ياواض عمى مش هارد والله .. بس انت اهدى.. واحنا ان شاء الله نوصل ونلحجها . .............. ................ برضك ماحدش رد بيرد فيهم ؟ سالتها " نعمات " بعصبية ل" بدور " الى وصلها هى كمان القلق : والله برن ياما زى ما انتى شايفة ولا لاقية رد من اى فيهم .. لا " عاصم " ولا " نهال " ولا حتى " مدحت " التلاتة برن عليهم بالمية مرة ومحدش معبرنى . ضربت " نعمات " كفوفها ببعض وهى بتصرخ فى بنتها : يعنى ايه؟ دى عمرها ماحصلت.. التلاتة فى وقت واحد مايردوش .. اتصلليلى على ابوكى يابت .. خلينا نطمن عليه هو كمان .. فى الليلة اللى مراضية تعدى دى. مسكت " بدور " فونها من تانى تحاول المرة دى على رقم والدها بناءً على رغبة والدتها اللى كانت بتندب فى الحظ مع نفسها : ياريتنى كنت روحت معاهم بدل الحيرة دى .. بس كمان كنت هاسيبك ازاى ؟ وانتى لوحدك وتعبانة .. كان هايجينى قلب ازاى بس ياربى . صرخت " بدور " عليها : خلاص ياما هدى شوية خلينى اعرف اتكلم .. ابويا فتح اها . الوو.... ايوه يابوى . الوو ... ايوه يا"بدور " عايزة حاجة يابتى ؟ وقبل ماترد عليه اتفاجأت بأيد والدتها الى شدت الفون منها بسرعة : ايوه يا" راجح " .. ادينى " نهال " بنتى عشان اكلمها . راجح وهو مستغرب الصوت مع دوشة الفرح كمان : مين معايا ؟ نعمات !! انتى بتقولى ايه مش فاهم . صرخت هى بصوت عالى : بعد عن الصوت العالى والاغانى واسمعنى زين يا" راجح " .. عايزك توصلنى ببتك " نهال " دلوك وبسرعة عشان اكلمها واطمن عليها . رغم انزاعجه من الصوت العالى من مراته لكن الخوف دب فى قلبه هو كمان فى الرد عليها : بنتى " نهال " مالها يامرة انتى ؟ هو فى حاجة حصلت؟ .............................. حركة " راجح " فى السؤال عن بنته او الدكتور جوزها و" عاصم " نقلت الخوف فى قلب معظم افراد العيلة .. اللى اتجمعوا خارج القاعة يسألوا بعض ويستفسروا عليهم.. خصوصاً لما بلغهم .. ان التلاتة خرجوا مع بعض .. من غير مايشعر بيهم حد ولا يعرف وجهتهم . ياسين وهو بيدب عصايته على الارض بقوة : معناتوا ايه ده لما تتصلوا عليهم التلاتة وماحدش فيهم يرد..خبر ايه ؟ دا حتى " عاصم " سكته غير سكة الدكتور ومرته نهال بتنا ؟ رائف وهو ماسك الفون : والله ما انا عارف ياجد .. انا كنت بهيص مع الشباب وماشوفتش حد فيهم لما طلعوا عشان اعرف اى معلومة . راجح وهو بيفرك بايديه الاتنين وبيبلع فى ريقه بصعوبة: وبعدين يابوى .. انا المرة عملالي مناحة فى البلد عايزة تطمن.. وانا جاعد هنا زى الاطرش فى الزفة.. وجلبى وكلنى على بتى وعيال عمها الاتنين . عبد الحميد وهو بيخاطب ابنه بشده : حاول ياواض من تانى ورن على اخوك . رائف وهو بيشاور بالفون اللى فى ايده : والله يابوى برن على أرقام التلاتة ولسة برضك مافيش رد . اتدخل معاهم" محسن ": ياجدعان وانتوا ليه عاملينها مشكلة كبيرة بس ؟ .. مش يمكن الدكتور ومرته راحوا بيتهم ..وعزموا على واض عمهم " عاصم " يروح معاهم.؟ المرة دى جه الرد من ناحية " حربى " اللى كان واصل حالا : ياجماعة معلش ان كنت هازود القلق عنديكم.. بس حالاً دلوك وصلتنى معلومة من واحد صاحبى من قرايب " معتصم " بيقول انه شاف الدكتور " مدحت " وهو شايل مرته وبيجرى بيها وهى تعبانة وركبوا عربية " عاصم " . هب " راجح " من مكانه مخضوض: بتى لايكون جرالها حاجة..طاب اروح فين دلوك ؟ عشان اطمن عليها. سالم بثبات انفعالي: اهدى شوية يا" راجح " واطمن.. احنا نخطف رجلينا دلوك على طول على شقة " مدحت " وان شاء الله نلاقيهم هناك ونطمن .. وانت يا" حربى " ماتخليش الحريم يحسوا بحاجة. ياسين وهو بيتحرك معاهم : طب ياللا بينا احنا هانستنى تانى ليه ؟ ياللا بسرعة . وقبل مايتحركوا كويس ..نده " رائف " عليهم كلهم بلهفة : استنوا ياجماعة " عاصم " فتح تلفونه: وقفوا الجميع منتبهين وهو بيكلم ابن عمه فى الفون : الوو يا" عاصم " انت كنت فين جلجتنا ؟ مابتردش ليه عالتلفون انت ونهال ومدحت اخويا الدكتور. -......... انت بتجول ايه ؟ الجملة نفسها خضت الجميع وهما منتظرين يسمعوا خبر يطمنهم .. لكن ملامح " رائف " اللى اتغيرت قلقتهم زيادة .. قبل مايرفع راسه ليه ويقول بعد استيعاب : عاصم بيجولى ان " نهال " دلوك فى غرفة العمليات !!!! ........................ فى ايه يا" نيره " ؟ هو جدك وعمامك راحوا فين كده فجأة واختفوا ؟ سالتها " صباح " بريبة ل" نيرة " الى انتابتها حالة القلق كمان : مش عارفة والله ياعمتى .. بس انا كلمت " حربى " حالاً وقالى انهم راحوا زيارة لحد عيان هنا فى المحافظة. صباح بارتياب : كيف يعنى احنا جاين فى فرح ولا فى زيارات .. ثم العيان دا يعنى افتكروه بس النهاردة؟ هو ايه اللى افتكروه بس النهاردة؟ دا كان سؤال " وائل " اللى طب فجأة يقعد جمبهم على الطرابيزة.. اللى ضمت معاهم ستات وبنات من العيلة . سكتت " صباح " لكن " نيره " حبت تغير الموضوع : حاجة بسيطة يا" وائل " متشغلش بالك انت .. المهم بقى انت متعرفش الفرح هايخلص امتى ؟ عشان نعرف ميعاد مرواحنا . نظر فى ساعته قبل ما يرد عليها: على حسب مواعيد القاعة.. يبقى نص ساعة كدة ويخلص الفرح . صباح برباطة جأش رغم القلق اللى دب فى قلبها : ربنا يتمها على خير .. وانت ياحبيبى عقبال مايتم فرحك على " هدير " .. هى دى اللى هاتبقى فرحتى على حق . ........................... دخلوا الرجالة وفى مقدمتهم " ياسين " و" راجح " فى طرقة المستشفى يبحثوا عن القسم اللى ذكروا " عاصم " بالتحديد .. وعلى وصف ممرضة فى المستشفى.. وجدوا " عاصم " وهو ساند بضهره على الحيطة وبينظر فى الارض بشرود وحزن . راجح فى ثوانى وصل عنده عشان يسألوا بلهفة : عاصم ياولدى .. مالها بت عمك ؟ ايه اللى جرا بالظبط؟ رفع عيونه لعمه مجفل وهو مش عارف يرد عليه بأيه: ااااام .. مش عارف ياعمى ؟ انا جاعد مستنى اعرف . راجح بانفعال وصوت عالى : مش عارف كيف ؟ امال مين اللى يعرف يعنى ؟ فى اللحظة دى الرجالة وصلوا.. شد " سالم " اخوه يبعده شويه عن ابنه ويهديه : استنى ياخوى حن عليك .. خلينا نستفسر .. فهمنى يا" عاصم " ياولدى .. بت عمك فى اؤضة العمليات جوا بتعمل ايه ؟ ياسين بعصبية : ماترد ياواض وخلينا نطمن ولا نعرف اى حاجة. رد عليهم " عاصم " برجاء . ياجماعة معرفش والنعمة مااعرف .. انا جبتها مع جوزها وهى بتصرخ وتبكى من القاعة .. دخلنا المستشفى على الاستقبال .. شوية ولقيتهم داخلين بيها غرفة العمليات وجوزها عقم نفسه ودخل معاها .. ازيد من كده معرفش . راجح الارض بقت تلف بيه : يعنى انا بتى دلوك فى ايد الرحمن وانا معارفش باللى صايبها .. اعمل ايه عشان اطمن يابوى ؟ رائف بصوت ملهوف: اؤضة العمليات اتفتحت ياعمى . جريوا جميعهم على غرفة العمليات .. اللى خرج منها"مدحت " بشكل مزرى قبل خروج المريضة : بتى مالها يا" مدحت " وبتعملوا معاها ايه جوا ؟ رفع راسه يمسح دمعة نزلت غصب عنه ويرد بصعوبة : نهال سقطت ياعمى !!! ............................ دخلت تجر فى فستانها بضيق وهى بتنفخ ..دخل هو خلفها وفقل الباب .. عيونه كانت بتابع كل حركة منها .. من اول قلعها الطرحة ورميها فى الارض .. كانت بتفحص الشقة باهتمام شبر شبر . مش بطالة يعنى الشقة.. بس دى شكلها كانت مسكونة قبل كده ؟ رد عليها وهو بيرمى مفاتيح الشقة وبيفتح فى زارير الجاكت عشان يقلعه : اممم .. هى فعلاً كانت مسكونة .. بس اطمنى ماحدش غريب كان ساكنها.. دى بتاعتى انا من عمر ٢٠ سنة .. باجيها بس لما اكون عايز ارفه عن نفسى واقضى وجت حلو وشقاوة ودلع يعنى .. انتى فاهمانى بجى قال الاَخيرة وهو بيغمز بعيونه اثار عصبيتها بشكل جنوني : اه ياحيوان ياغبى .. بقى جايب عروستك فى الحلال .. عشان تقضى شهر العسل فى شقة القرف اللى كنت بتعمله قبل الجواز .. طب ودينى لو ماروحتنى حالاً لا اروح بنفسى . شاور بسبابته على صدره بابتسامة مريبة : بجى انا غبى وحيوان؟ صرخت بعصبية : يعنى سبت كل كلامى ومسكت فى دى .. طب انا ماشية وسيبهالك .. اشبع فيها لوحدك . قالتها وهى بتلف بفستانها وتتحرك ناحية الباب وقبل ماتفتح لقيته بيشالها من عالاض ويرجع بيها لداخل الشقة وهو بيضحك بصوت مجنون: راحة فين ياعروسة؟ في واحدة تسيب عريسها برضك فى يوم فرحها .. انتى عايزة الناس تاكل وشى . حاولت تفلت نفسها وهى بترفس برجليها وتضرب بقبضة ايديها على صدره : سيبنى ياغبى ياحيوان من تانى كمان واتفلق بقى . شدد عليها اكتر وهو بيضحك ويجز على اسنانه : انا هاوريكى الغبى والحيوان بيعمل ايه ؟!!! نسمة الهوا فى الفجرية مع الضوء اللى بيزحف على الارض بخجل .. سكون بيقطعه حركات البشر الخفيفة وهى رايحة تصلى او تأدى عملها فى مكان زى ده .. لا بيهدى ولا بيستكين ابداً فى تأدية الواجب .. كان جالس على كرسيه قصادها وهو مكتف ايديه .. بينظر لها ويراقب كل حركة منها بعنيه اللى مازارهاش النوم نهائى طول الساعات اللى فاتت ... التحفز اللى جواه مع الخوف عليها كان منسيه اى تعب وأى ارهاق . خرج منها انين ضعيف وهى بتغمض فى عيونها بشدة .. قبل ماتفتحهم براحة وهى بتفوق فى نفسها .. اصدطمت عيونها بنظرة عيونه العميقة والحادة .. لبعض الوقت ظلت نظراتهم معلقة ببعض .. قبل ما يقطع حالة الصمت و هو بيقرب منها ويمسك ايدها . يحتويها بين ايديه الاتنين : حمد الله عالسلامة . اومأت برموشها وهى بترد عليه وطيف شفاف غطى على عيونها وصوت خارج بصعوبة : الله يسلمك. شدد على كفها اكتر بايديه الاتنين وهو بيأزرها : وايه لزوم الدموع دى بس ؟ قدر الله وماشاء فعل . سكت شوية تاثراً بدموعها اللى ابتدت تنزل منها قبل ما يتابع بعتب : كده برضوا يا" نهال تخبى عنى زى حاجة دى .. و انتى عارفة ومتأكده انى مستنيها على نار .. طيب حتى قوليلى عشان اَخد بالى منك واراعيكى. انا مكنتش اعرف . عقد حواجبه ينظر لها بعدم استيعاب بعد مقاطعتها لكلامه : انتى بتجولى ايه ؟ مسحت بدموعها وهى بتحاول تخرج كلامها كويس: والله زى مابجولك .. انا مبطلة برشام منع الحمل من مدة قريبة.. من بعد ما اتأثرت بحمل اختى " بدور " ورؤية " رأفت " ابن جيرانا واخته الصغيرة .. قلبى حن للاطفال وقولت اجرب نصيبى .. وبعدها يحصل اللى يحصل .. الكلام دا معداش عليه شهر .. يعنى هالحق اعرف ازاى ؟ رد هو عليها بشك : انتى حملك اكتر من شهرين يا" نهال " يبقى ازاى معرفتيش ؟ شهقت بصدمة وهى بتحاول ترفع نفسها: يعنى انا كنت حامل فى اكتر من شهرين ومكنتش اعرف .. أتأوهت بالم وهى بتكتم بكف ايدها على بقها ودموعها ازدادت اكتر .. نهض هو عن مقعده بخوف يهديها : طب براحة انتى لسة تعبانة .. ماترفعيش نفسك .. هزت بدماغها وهى بتبكى بحرقة : والله ما كنت اعرف .. لو اعرف كنت هاقول وافرحك.. ماانا حاسة بيك وعارفة انك هاتموت على طفل منى .. بس ده حصل ازاى بس وانا مبطلة البرشام من شهر واحد بس ازاى ؟ ضمها على صدره بحنان يهديها : طيب خلاص بس هدى نفسك.. الحاجات دى ياما بتحصل .. او ممكن تكونى انتى نفسك نسيتى البرشامة فى يوم من الايام.. بس انا اللى عايز اعرفه.. انتى مالحظتيس التغيرات اللى بتحصل دى مع الستات فى كل شهر ؟ انا من ساعة ماتجوزت والدنيا اتغلبطت معايا خالص فى الموضوع ده ؟ وبصراحة مااهتميتش . خرجها من حضنه ينظر لها بتعجب وغيظ قبل ما يرجعها تانى وهو بيتنهد و يهدى فى نفسه : تمام يا"نهال "تمام .. احنا هناخد بالنا فى اللى جاى ..طيب دى حاجة تتنسى برضوا وما تهتميش تقوليلي عليها .. دا انا حتى وظيفتى دكتور لو تفتكرى يعنى .. الله يهديكى ياشيخة .......................... بمنديل ورق كانت بتمسح فى دموعها وهى بتعيط بحرقة .. نده عليها " عاصم " وهو بيقلع فى بدلة الفرح ويلبس بدالها حاجة خفيفة للنوم : ايه يا"بدور " ؟ خبرا ايه يابت عمى؟ من ساعة ماعرفتى اللى حصل وانتي مابطلتيش بكا .. ولا انتى نسيتى ان الزعل عفش على المرة الحامل ! ردت مابين بكاها: صعبانه عليا اختى يا" عاصم " .. كان نفسها تفرح هى كمان بعيل.. جوم لما يحصل.. فرحتها تنطفى من قبل حتى ماتحس بيه ولا تفرح زى الناس . لبس تيشيرت على بنطول البيجامة قبل ما يندس جمبها فى الفراش : كل حاجة نصيب يا" بدور " وبكره ربنا يعوضها كتير جوى .. وتخلف بدل العيل اتنين وتلاتة كمان بس انتى هدى نفسك وريحى جسمك ونامى .. ياساتر .. دى كانت ليلة صعبة جوى. انت بتجول فيها يا" عاصم ".. دا انا وامى اتشندلنا فى الرن عليكم انتوا التلاتة واحنا بنتلطف على اى خبر يطمنا .. شالله ماتنعاد تانى يارب .. بس نعمل ايه بجى ؟ اذا كان دا فرح " معتصم " ونورا " .. دا الحمد لله ان محصلش زلزال . قالت الاَخيرة وهى بتشد فى الحروف.. جعلت " عاصم " يضحك بعلوا صوته ومن قلبه وهو بنص نومة ومستند على مخدة . هههههه الله يخرب مطنك يا" بدور " .. ضحكتيني ياشيخة وانا زعلان وهلكان من التعب . قلبها رق لضحكته لكنها ماقدرتش تمسك نفسها عن مناغشته: لكن هى كانت حلوة يا" عاصم " ؟ ولا كانت نص نص فى فستان الفرح ؟ بضحكة خبيثة منه : هى مين ؟ برقت بعيونها الشرسة : متعصبنيش يا"عاصم" .. انت فاهم قصدى على ايه؟ جاوب عليها بابتسامة متسلية: اممم .. بصراحة هو سؤال صعب وأجابته أصعب .. لإن انا وللأسف يعنى .. راجل جبان وخايف من دعوة دعتها عليا مراتى فى لحظة تجلى .. لما قالتلى روح يا" عاصم " ان شاء الله يارب .. عيونك توجعك يارب .. لو بصيت لوحدة غيرى . قال الدعوة وهو بيلوح فى ايديه الاتنين فى الهوا بتمثيل جعل ضحتها تخرج من قلبها هى كمان .. وهى مش قادرة توقف . هتف بحزم رغم سعادته لكن خوف عليها : خلاص يابت خفى الضحك لتتعبى.. احنا ماناقصينش .. حاولت تسمع النصيحة وتسيطر على ضحكها شوية : اه ... بتعرف تضحكني يا وتضحك عليا يا" عاصم ".. ودى مش اى راجل يقدر يعملها مع مرته . هز راسه بيأس : اضحك عليكى يا" بدور " !! ماشى ياعم .. ممكن تسيبني اريح جتتى شوية .. احسن انا هاموت وانام واريح من التعب الرهيب ده . قال الاَخيرة وهو بيتاوب وبيزحف فى الفراش ويشد الغطا عليه .. نزلت هى كمان معاه وهى بتتوعد له بمكر الستات .. نام ياحبيبى نام ولما تصحى احكيلى كل اللى حصل. وكانت الأجابة من تحت الغطا بيأس مع بداية دخول على غيبوبة فى النوم : يامرارك وحِزنك يا" عاصم ".. انا عارف انى مش هاخلص. ............................... مستند على درابزين البلكونة الحديد بنص وقفة .. بيدخن فى السيجارة اللى فى ايده باستمتاع وهو بيتفرج على منظر البواخر اللى معديه فى النيل عن قرب .. فى منظر جمالى يخطف العين ويريح الاعصاب .. ينفخ الدخان ويعمل بيه سحابة خضرة يصفر ويغنى مع نفسه .. ودانه المطرطقة سمعت صوت باب الحمام اللى اتفتح واتقفل بهدوء .. رمى السيجارة على الارض وداس عليها برجله .. قبل مايرجع للداخل بابتسامة متسلية ينظر لها وهى لابسة بورنس الحمام و بتنشف شعرها بفوطة صغيرة .. صباحية مباركة ياعروسة.. كده برضوا تصحى بدرى وتدخلى الحمام من غير ما تصحى حبيبك ؟ رمت الفوطة بعنف وهى بتبادلوا نظرة شرسة .. ومن غير ماتنطق بحرف قعدت على الكرسى الصغير قدام مرايتها تسرح فى شعرها .. وقف وراها يتسلى بعصبيتها الظاهرة قدام عنيه : طب ياعم عبرنا .. بكلمة تريح جلبى كده ولا حتى بوسة صغيرة من الخد اللى زى التفاح ده . هبت تقوم من مطرحها منبوطة وهى بتصرخ فيه واكنها نمرة شرسة : اياك تقرب منى تانى .. ياما هاتشوف منى اللى تستاهلوا بجد . ضحك بسماجة : اشوف تانى ؟! هههههه ما انا شوفت خلاص ..ولا انتى قصدك على شوية الخرابيش اللى معلمين فى وشى ورقبتى .. دول حتى زى العسل على قلبى .. كفاية انى كل ما اشوف واحدة فيهم .. هافتكر الليلة الجميلة دى اللى عدت ولا اكنها حلم . كانت بتسمع لنبرته المتمهلة باستفراز قبل ما يختمها بغمزة من عيونه .. اثارت جنونها اكتر وهى بتتناول الفوطة المبلولة وترميها على وشه بعنف وهى بتصرخ فيه : ابو برودك يااخى.. دا انت انسان مستفز بجد . مسك الفوطة اللى بللت وشه ورقبته واجزاء من التيشيرت وهو بيبتسم بتوعد : لكن انتى كديها دى ؟! جزت على اسنانها بعصبية : وحياة امى يا" معتصم " لا ادفعك التمن غالى اوى ... واعرفك كويس اوى ان اللى عملته دا عمره ما هايعدى على خير.. ضحك بصوت مجلجل وهو بيجلس على الكرسى قبالها : اااه .. ما انا عارف ان اولها دفع واَخرها دفع.. امال انا جبتك هنا ليه ؟ مش بقولك دى شجة الانبساط... على العموم ياستى انا معملتش حاجة غلط امبارح ... دا شئ لابد منه .. يااما ساعتها كان هايبقى شكلى مش ولابد قدام اهلك .. يرضيكى يعنى يتقال عليا مش راجل ! بقها اتفتح وسكت الكلام على لسانها لثواني قبل ماتصرخ فيه : انت بتقول ايه ؟ ضحك باستفزاز اكتر وهو بيرجع بضهره للكرسى ويوضع رجل على رجل : انا بقولك ياستى .. لما يجى عم " سامح " والست الوالدة بعد شوية بفطور الصباحية..عرفيهم كويس اللى حصل امبارح .. اصلى بصراحة هاموت واشوف رد فعلهم.. وان كان على موضوع الشقة فدا كان هزار معاكى ياسنيورة ولا انتى عايزة تتبلى عليا بكلام مايصحش انه يتجال !!! ............................ وفى البيت الكبير وائل بعد ما حكت له سته " صباح " بأمر " نهال " واللى جرالها وهو بيعاتب جده " ياسين " : برضوا دا كلام ياجدى ؟ يعنى انا مش راجل عشان اعرف باللى حصل و اقف معاكوا ؟ بقى تسيبونى زى الاطرش فى الزفة.. واجى وانام ولما اصحى اعرف زيي زي الغريب. اتنهد " ياسين " بتعب : ياولدى ماتخدهاش بالمنظور ده ؟ احنا مرضيناش نقولك عشان مانعكرش فرحتك باختك .. وعشان كمان الخبر مايتنشرش ويحصل بلبلة وكلام كتير . ايوة بس ياجدى انا كان لازم اعرف ..يعنى كل شباب العيلة يعرفوا وانا لا. صباح هى كمان : مش انت بس ياولدى انا كمان .. ولا اكن البت اللى كانت بين ايدين ربنا دى تبقى بت اخويا .. او جوزها يبقى واض اخويا التانى كمان ؟ جز " ياسين "على اسنانه : انتى كمان يا "صباح "؟ يعنى كنتى عايزانى ابلغك انتى بس ولا ابلغ حريم العيلة واوجف الفرح عشان خاطرك .. اعجلى يابتى وفهمى " وائل " .. دى حاجة جات كده لا عالبال ولا عالخاطر .. جات علينا غفلة من غير حساب .. وربنا يكفينا شر غفلات الزمان . صباح اتأثرت بكلام والدها : امين يابوى .. المهم دلوك البت زينة ورايجة ولا لسه تعبانة ؟ والجزينة دى كيف ماكنتش عارفة انها حامل ؟ هز براسه " ياسين " : ياستى اللى حصل بقى لما ربنا يكون رايد .. بتيجى على اتفه الأسباب.. انا اتطمنت عليها من شوية وسمعت صوتها.. حمد لله امها وصلت عندها وهاتراعيها على ما تصلب طولها . واه .. وهى " نعمات " هتراعى اللى هناك ولا تراعى " بدور " هنا ولا بيتها كمان وعيالها الصغيرين.. دا ايه الشندلة دى بس ؟ ياجددتى بلاش كلامك ده .. دى كلها ابتلائات من عند ربنا.. المهم انتى قومى دلوقتى عشان تروحى معايا . نروح نطمن عليها ............................ وعودة ل" معتصم " و" نورا" خرجت " نجلاء " من غرفة النوم بشرارها ونارها . بعد ما حكت لها بنتها على كل اللى حصل .. وقصاد" سامح "اللى كان جالس مع " معتصم " فى غرفة الصالون وهو بياكل فى الحلويات اللى قدامه على الطاولة الصغيرة وبيضحك مع جوز بنته بعلو صوته : ممكن افهم يااستاذ " معتصم " ايه اللى انت عملته مع بنتى ده ؟ هو دا اسلوب برضوا ؟ ايه اللى انا عملتوا ياحماتى .. واسلوب ايه بالظبط ؟ شدت بنتها وهى بتتكلم بعصبية : اسلوب العنف ياسيدى .. ولا انت فاكرها مش هاتحكيلى على اللى حصل ؟ نزل بنظره على الارض يمثل الخجل : يخرب عقلك يا" نورا".. ليه كده بس تحرجيني؟ اتدخل سامح بانفعال هو كمان : تحرجك ازاى يعنى ؟ ما تفهمنا بالظبط حصل ايه ؟ رفع نظره ل" سامح " ومنه ل" نورا" : بصراحة ياعم " سامح " انت يازين ماربيت ... بتك امبارح اكتشفت انها قطة مغمضة لما شوفت خجلها وحياها معايا .. بس يعنى انتوا لازم تعزرونى .. هى لو اتكسفت انا ماينفعش اتكسف .. دا حتى المثل بيقول اللى يتكسف من بت عمه مايجبش منها عيال . وان كان على اسلوبى انا بعتذر ياحماتى بس برضك هى كانت شديدة جوى معايا .. ولا انتى ماخدتيش بالك من الخرابيش اللى فى وشى ورقبتى ... بس اقولك هى تعمل مابدالها الغالية يابت الاصول دى . هلل " سامح " بغباء قدام " نورا" اللى اتصابت بالخرس من ملاوعة " معتصم ". الله عليكى ياحبيبة ابوكى .. شرفتينى ورفعتى راسى ..عرفت اربى صحيح . نجلاء ماخالش عليها الكلام ده واحتدت بتعصب : طب وحكاية الشقة دى اللى احنا قاعدين فيها .. لما قولتلها انها كانت شقتك ايام الشقاوة ووو ....استغفر الله العظيم. ردد هو وراها: استغفر الله العظيم.. هو انا ابن حرام ياحماتى عشان اعمل كده .. دى كانت شقتى ايام ماكنت بدرس هنا فى المعهد وقضيت فيها احلا ايام عمرى .. حتى دى يا" نورا" جولتيها.. دا انا كنت بهزر معاكى .. على العموم ياحماتى احنا كده كده ماشين النهارده عشان نقضى شهر العسل فى اى مكان يعجبها .. ياعنى هانسيب الشقة دى اللى كرهتيها ياست البنات من غير سبب .. وعشان يكمل العرض .. قام من مكانه لغاية عندها وباس على راسها وهو بيلف دراعه يضمها من كتفها : على العموم لو زعلتك..حقك عليا مرة تانية .. ها ياستى ايه رايك بقى لو خدتك الغردقة.. ها تعجبك ياقمر ؟ نجلاء اتلجمت من اسلوبه و" نورا" ثارت بانفجار : مش عايزة نيلة شهر عسل ولا زفت .. انت ايه ؟ عايز تجننى ياجدع انت ؟ قام "سامح " عن الكنبة بعصبية : اما انتى بت قليلة الادب صحيح؟ يعنى هو يراضيكى وانتى وش فقر بترفضى . شد بدراعه على كتفها اكتر بابتسامة لزجة وهى حاسة نفسها هاتتشل من الغيظ : سيبها ياحمايا .. نورا بتدلع وانا لازم اتحمل .. مش عروسة برضك ودا حجها