الفصل الرابع عشر من رواية ست الحسن الجزء الثاني للكاتبة امل نصر

امال انتى عايزانى اعمل ايه عشان نخليها اجازة بجد ؟ولا اجولك ما نعيده شهر عسل من تانى احسن .

ضحكت بصوتها العالى ضحكتها المعروفة …بحلق لها بنظرة محذرة مع ابتسامة مدارية :

وطى صوتك هاتفضحينا .

………………………………….

جرس البيت كان بيضرب بشكل مزعج وصوت الخبط على الباب كان بشكل غبى .. جعل ” جبيصى ” ينزل من السطح على السلالم جرى عشان يفتح وهو بيشتم ويلعن :

بتضرب كده عالباب هى الدنيا خربت .. صحيح ناس معندهاش دم .

فتح الباب فاتفاجأ بالضيف .. بلع الشتيمة اللى كانت على لسانه وهو مصدوم .

ساعة عشان تفتح يا” جبيصى ” الزفت.. كنت نايم على ودانك ياخويا ؟

رد ” جبيصى ” على ” سامح “هو بيحاول يمسك نفسه :

معلش يابيه ان كنت اتأخرت عليك .. بس بجى على مانزلت من سطح الدور التانى .. اتفضل حضرتك البيت بيتك .

اتقدم بخطواته لداخل البيت وهو بيزغر ل” جبيصى ” وهو بيسأله بتهكم :

وكنت بتعمل ايه ياخويا ان شاء الله عالسطح ؟ بتتشمس ولا بتشم هوا ؟

جبيصى وهو بيصبر فى نفسه :

الله يسامحك يابيه.. انا لاكنت بشم هوا ولا بتشمس.. انا كنت بقلب فى محصول البلح اللى منشور فى الشمس وافرز منه البلحة العفشة واطلعها عشان ماتبوظش الباقى.

سامح بتركيز :

هو محصول البلح عندكم عالسطح بس ولا فى حتت تانية ناشرين فيها ؟ ولا هو اساساً ” معتصم ” دا عنده كام نخلة بيطرحوا فى السنة ؟

ارتفع حاجبة باندهاشة سريعة من الراجل العجيب ده قبل ما يجاوب بتذمر :

معتصم بيه عنده فوج الخمسين نخلة والبلح اللى عالسطح ده مايجيش طرح نخلتين على بعض .. عشان احنا اساسا بنبيع البلح وهو طازة.

انتوا !!

قالها ” سامح ” وهو رافع طرف شفته بتعجب قبل مايزعق على جبيصى بقنعرة :

طب روح ياخويا بسرعة اعملى فنجان قهوة ولا اقولك حضرتك فطار فلاحى .. خلينى اسند قلبى ما اروح .. ياللا .

اتحرك ” جبيصى ” لداخل وهو بيشتمه فى سره لكنه وقف فجأه يلتفت ل ” سامح ” لما نده عليه :

خود هنا ياض صحيح … هو انتوا وقفتوا الحفر فى بيتى ابويا ليه ان شاء الله ؟

ضرب كفه عالتانية بصبر نافذ :

وبتسألني انا ليه بجى وانا عبد المأمور؟ ماتسأل ” معتصم ” بيه وهو صاحب الشور والقول .