الفصل الرابع عشر من رواية ست الحسن الجزء الثاني للكاتبة امل نصر

اتدخل تاجر الدهب معاهم فى الكلام :

زوقك يجنن ياعروسة .. الدبلة شكلها رقيق وشيك اوى .. وانا بقى هناقيلك بقية الشبكة على زوقى وان شاء الله تعجبك .

صباح اللتفتت ل” نعمات ” بخبث وصوت واطى :

ياللا جومى يا” نعمات ” عشان انتى بتفهمى فى الدهب زين .. نجى الحاجة اللى تكون تجيلة وتشرف .

ماشى حاضر انا جايمة اها .

قالتها ” نعمات ” وهى بتقوم من جمبهم تشاور للتاجر على بعض القطع المعرضة .

منى اخت العروسة ل” صباح ” :

شكلها بتفهم زين فى الدهب عشان كده جبتيها معانا .

صباح بودودة وصوت كالهمس :

اصلها جوزت كذا بت جبل كده من بنتتها فشافت الى عالموضة واللى ينفع يعيش .. دا غير ان هى اساساً فالحة وواعية .

وفى الناحية التانية استغل الفرصة عشان يكلمها ويسألها :

تحبى نريح فى كافيه ولا مطعم قريب ؟

عينها اترفعت لعيونه باندهاش ومقدرتش ترد .. فابتسم لها بمرح :

ماتخافيش مش هانبقى لوحدنا والله .. هما هيكونوا معانا برضوا .. بس على طرابيزه تانية مع نفسهم .. لأحسن ” عبد الرحيم” يوقف الجوزاة وانا مصدقت .

غطت بكفها على بقها عشان تدارى ضحكتها .. اللى جننته اكتر لانه اول مرة يشوفها فجعلته يتنح لها بهيام ولكنه اتنفض على صوت ” نعمات ” :

تعالى ياعريس انت والعروسة عشان تشوفوا الى يعجبكم من زوقى.

وقبل ما يتحركوا رقعت ” منى ” زغروطة بصوت جهورى قلبت المحل والسوق من تانى .

………………………..

وفى مكان مختلف .. وبالتحديد بداخل سجن المحافظة .. الخاص بالرجال .

كان بينظر لابنه بغموض وهو ساكت ومش ناطق بحرف لدرجة حيرت ” معتصم ” :

خبر ايه يابوى ؟ بجولك خطبت وهاتجوز جريب .. ايه مش فرحانلى.

عوج شفته على زاوية واحدة قبل مايرد بعدم رضا:

وافرح كيف وانت رايح تناسب الناس اللى سجنوا ابوك وامك وانت جبلينا .. خلاص ضيجت عليك فى البلد كلها ملجتش واحدة تعجبك .

ضحك بسخرية وحقد :

شوفت يابوى فى البلد بنتة كتيرة تعجبني.. بس ياترى بجى انا لو اتجدمت لواحدة فيهم تكون بنت ناس .. هاترضى هى ولا ناسها بواحد زيي ؟ اكيد انت عارف الاجابة .

نفخ بضيقه وهو بيشيح بنظره قبل يرجع تانى ويرد على ابنه :

مش لازم من بلدنا يا” معتصم ” .. كنت هتلاجى فى البلاد اللى حوالينا .. اللى ترضى بيك طالما هاتغرى ناسها بالفلوس.. بس انا متأكد ان دى فكرة امك .. كلامى صح ولا كدب ؟!