الفصل العاشر من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

بدور بشك : اتطرفت برضوا .. حصل ايه بس بينك وبين ” مدحت ” يخليكى تزعلى كده ؟!

نهال بصت لها متفاجئه : انت ايه اللى خلاكى تخمنى ان فى مشكله بينى وبين ” مدحت ” ؟

بدور : مش محتاجه اخمن .. باينه لوحدها انتى مطفيه وكأن ميت لك ميت وهو مارنش عليكى نهائى .. ودى مش عادته .. دا بيتصل عالفاضى وعالمليان .. دا غير انه ماوصلكيش السكن زى كل مره

مسكت منديلها تدارى عيونها اللى اتملت بالدموع وبصوت خارج بصعوبه

خلاض يا” بدور ” كل حاجه انتهت .. وكل واحد راح فى طريج

بدور مخضوضه : انتى بتجولى ايه ؟ …. الكلام دا يستحيل يحصل .. انتى بتحبيه وهو بيحبك .

نهال وهى بتمسح دموعها : مايعرفش يا ” بدور ” انى بحبه ومش من جريب لا دا من زمان .. زمان جوى يا ” بدور ” من ساعة مافتحت عينى عالدنيا وانا مش شايفه حد غيرو . . لكن هو !!!

خلاص يا” بدور ” جفلى عالسيره دى .. انا مش جادره اتكلم .

فضلت تبصلها ” بدور ” و قلبها بيتقطع عليها .. نفسها تعرف كل حاجه بالتفصيل بس مش عايزه تضغط عليها .. فضلت تستنى عليها لما تهدى وبعدين تكلمها

……………………………

انتصار واللى كانت رايحه جايه فى الجنينه فى انتظار ابنها . لمحت “جبيصى ” جاى من بعيد وبيكلم نفسه .. استغربت اوى ان ” معتصم ” مش معاه .. استنتوا اول ماقرب

واد يا ” جبيصى ” .. جاى لوحدك ليه ؟ ..فين ” معتصم ”

جبيصى تنح لها كده وهو بيبلع ريقه بخوف

اصل ا .. اصل ا ..

انتصار بعصبيه ” : اصل ايه يازفت انت ، انا مش منبها عليك . تبجى رجلك على رجله .. فين الواد

جبيصى بخوف : والله انا ماليه ذنب . . انا السلا..ح اتحط فوج راسى .

انتصار قلبها وقع فى رجلها

سلا..ح ايه ياجزين .. ايه اللى حصل لولدى .. انطج يازفت .

………………………………

اللحج ولدك ياعمده ..ولدك هايروح ياعمده .. ان ماكنش راح . ياحبيبى ياولدى ..

قالتها ” انتصار ” وهى داخله بيتها بتصرخ وتندب على خدودها ..

هاشم اللى خرج من مندرته مفزوع على صوتها

فى ايه ياوليه .. اتجنتى ولا اتخبلتى . . بتصرخى ليه ؟

ولدك ياعمده .. ” رائف ” و” حربى ” هايخلصوا عليه دلوك ان ماكنش خلصوا … يامرك يا” انتصار ” .. يامرارك اللى هاتشربى فيه لوحدك . يا انتصار .