الفصل العاشر من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

هاشم بعصبيه وصوت عالى : جرا ايه يامره ياخرفانه ماتفهمينى فى ايه .. سيبتى ركبى من غير ما اعرف حاجه

انتصار وهى لسه بنتدب : جولوا يا جبيصى .. جولوا ياحزين .. انا مجدراش اتكلم … مجدراش يامرارى .. دا جانى على خمس بنته .. هاعمل ايه لو راح …..

اخرصييى .. ماسمعلكيش نفس تانى .. عبال الواد ده مايحكيلى .. وانتى ياض .. اخلص جولى اللى حصل بالتفصيل ..بسرعه يالا .

قالها ” هاشم بصرخه .. سكتت انتصار اللى كتمت بقها بكف ايدها من الخوف وبعدها اتكلم ” جبيصى ” يحكى للعمده اللى حصل

…………………… …….

يونس وهو واضع ايده على مكان اللكمه اللى اخدها من ” مدحت ” وباصص فى الفراغ وسرحان .. دخلت عليه ” مها ” وهى بتضحك

انت لسه مكانك ماقومتش تروح

قالتها وهى بتقعد عالكرسى اللى قباله

يونس بغل : انا لسه دمى بغلى اساساً .. وماليش نفس اروح .

طيب شيل ايدك .. ورينى كده .. طب ماهى خفت عالاول اهى .. كويس بقى انك دكتور وفاهم .

قالتها ” مها ” وهى بتدقق النظر فى فك ” يونس ” المضروب

يونس : طب والاهانه .. انا الكليه .كلها شافتنى وانا بنضرب . وانا راجل وليا وضعى .. وفى ناس عارفانى هناك

مها بشماته : وحد قالك روحلها الجامعه .. وانت عارف صاحبك وجنانه

يونس بنظرى ليها مغزى : واعمل ايه ؟ .. ما انتى لو اتصالحتى معاه .. كان زمانى دلوقتى خطيبها من ابوها .. اللى كان هايطير من الفرحه .. اول ماكلمته ..وعمل هو زى غراب البين .. وخطفها منى

مها باشمئزاز : ياسلام !!! …. وفيها ايه دى يعنى .. عشان تجذبك انت وهو .. بالشكل ده

يونس وهو بيغظها : بصراحه البت حلوه اوى .. دا غير انها كده بخيرها .. ولسه ما اتعلمتش اللوع .

مها وهى بتقوم ومتغاظه : طيب ياخويا .. ورينى شطارتك .. وشوف هاتفكها منه ازاى .. دا كمان .. بلا قرف

قالتها وهى خارجه و” يونس ” .. رد عليها وهو بيكلم نفسه

اكيد هافكها منه .. ان ماكنتش فكيتها اساساً .. دا صاحبى وانا عارفه .

…………………………..

افتح ياحج “ياسين” .. افتح اما اجولك

ياساتر يارب . مين اللى هاياجى دلوك فى الليالى وبيخبط علينا كده بالغباوه دى

قالتها ” صباح ” وهى بتلف شالها وخارجه تفتح

استنى عندك يا” صباح ” هافتح انا