الفصل العاشر من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

كمل هو بلباقه : ممكن كلمتين على انفراد .. ارجوكى مش هاخد من وقتك خمس دقايق

قالها برجاء سكتها عن الرفض واحرج البنات ..

بثينه : طيب احنا هانستناكى هناك عالطربيزه القريبه دى .. معايا يا” نوها ”

نهال كانت عايزه تمسك فيهم تقعدها و” نوها ” ماكنتش عايزه تقوم

ياللا يا” نوها ” جومى

قالتها ” بثينه ” وهى بتشدها من ايدها … وهو قعد مقابل لها

بعد ما بعدوا “نوها ” بصت ل” بثينه ” بعتب : شدتينى ليه ؟ .. احنا عارفين مين ده

بثينه : انتى ماشوفتيش الراجل انتى كمان وهو بيطلبها مننا بالزوق عشان نقوم

نوها : ايوه بس احنا مانعرفوش … لكن شكله مش غربب عليا … يانهار اسود ليكون دا صاحب الدكتور “مدحت ” اللى شوفناه فى الكافيه . انا جلبى حاسس ان هو

بثينه بتوتر : وانتى عرفتيى ازاى انتى كمان دا احنا فى يوميها ماشوفناش غير قفاه ومن بعيد كمان

نوها بتصميم : عشان كده بجولك هو .. بعد ماشوفته من ضهره

بثينه بقلق بتحاول تداريه : حتى لو كان احنا معاها وهى مش فى موعد غرامى .

……………….. .

عند ” نهال ” واللى كانت عنيها رايحه جايه بقلق وبتهز برجلها تحت الطرابيزه ونفسها تقوم وتسيبه

يونس بأدب ولباقه : انا اسف انى طبيت فجأه كده .. بس انا عارف ان دا المكان اللى بتيجى فيه انتى وصحباتك على طول .. وانا بصراحه عايزه اخد رأيك فى الموضوع اللى كلمت والدك عليه

نهال باستغراب : بس انا اللى اعرفه انى ابويا اتصل بيك ورد عليك بالرفض

يونس : دا صحيح بس انا مش مقتنع .. وعايز اسمعها منك ..

نهال : حضرتك انا مخطوبه لواد عمى الدكتور ” مدحت ” هو مش جالك ؟

يونس : قالى وانا مش مقتنع .. ان واحد يتقدم ويخطب على خطبة واحد تانى .

نهال : بس هو متكلم عليا بجالوا فتره

يونس : بس دا ماكنش كلامك .. انا لما سألتك قولتيلى مش مخطوبه .. ارجوكى ماتخليش حد يأثر عليكى بالعادات والتقاليد الباليه .. ارجوكى تفكرى ويبقى قرارك فى طلبى من دماغك . ماتخليش حد يجبرك على شئ انتى مش عايزاه

نهال اللى كانت مصدومه من كلامه : اناا..!!!!!

انتى ايه ماتردى عالراجل عدل !!

شهقت” نهال” لما لاقته ” مدحت ” اللى قالها واللى واضح انه سمع كلام ” يونس ” لما كمل

مدحت وهو بيحاول يسيطر على اعصابه بأعجوبه وهو بيكلم ” يونس ” : اقسم بالله لولا انى فى مكان ليه قدسيته كنت عرفتك مجامك لأنك انسان مش محترم