الفصل العاشر من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

فى بيت محسن

هديه وهى متغاظه : عشان لما ولدى كلمك معجبكش الكلام

اديهم طلعوا مظبطينها ومطبخينها مع بعضيهم . . وطلع ولدى بس اللى غلبان فى العيله دى

محسن بضيقه : ماخلاص يامرة انتى من الصبح وانتى شغاله لت وحديت فى الموضوع ده .

هديه : انت هاتستكتر عليا الحديت كمان مش كفايه فرستى امبارح وانا شايفه العشاج مع بعضيهم .. لا والاكاده ان كل ده بشورة ابوك .. الراجل الكباره اللى عاملى فيها بيحكم بالعدل

محسن بعصبيه : انتى كمان هاتغلطى فى ابويا .. ماتلمى نفسك يامرة انتى

هديه : والم نفسى ليه بجى هو مش جال ان” بدور” مش هاتخد حد من العيله .. وافج ليه بجى ب” عاصم ” وكمان فى السر من غير مايجول لحد .. عاملهانا مفاجأه .. ولا الدكتور اللى طلع خاطب الدكتوره

من غير ابوها مايعرف .. ياعينى عليك ياولدى .. غلبان ماتعرفش اللف ولا الدوران .

محسن بحيره : والله ما انا عارف اجولك ايه ؟ … جلبتى مخى برطك .. بس انا متأكد ان ابويا عنده اجابه لكل اللى بتجوليه

هديه : ومالوا .. يجول اللى يجوله المهم ان ولدى طلع غلبان ولازم ادورلوا على عروسه احلى من الاتنين .

محسن : دورى ياختى … انا هاكره .. ان شالله حتى تجوزيه من عشيه ..المهم هو فين دلوك .. من الصبح مش شايفه

هديه : جاعد نايم عشان اتأخر امبارح فى السهر عند جده

……………………………

وانتى رديتى عليه باايه ياختى

انا … انا فضلت ساكته .. مش عارفه ارد بأى شئ .. وفى الاخر هو لما زهج منى جالى انزلى .

دا كان رد ” نهال ” على سؤال ” نوها ” واللى كملت بعدها بثينه

قالك انزلى كده وبس من غير ما ياخد اجابه

نهال : هو دا اللى حصل .. ومافيش اى كلمه تانى زياده

نوها : على فكره انا كده مش مطمنه .

بثينه : طب وانتى ماقولتيش الحقيقه ليه بس يابنتى

نهال : اقول ايه بس انتى كمان .. اجولوا ان” يونس ” صاحبه .. اللى طلب يدى الجواز .. هو اللى حكالى على موضوع “مها “. عشان تبجى مصيبه

نوها : بس لو ماكنتيش تغلطى بلسانك اللى عايز جطعه ده

نهال : هو فعلا عايز جطعه .

مساء الخير !

اتفاجات ” نهال ” لما شافته قصادها واصحابها ردوا عليه من غير مايعرفوه

مساء الخير !

ازيك ياانسه ” نهال ” عامله ايه

نهال ردت مخضوضه قدام نظرات صاحباتها المتسائله – كويسه ..اا الحمد لله