الفصل العاشر من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

معتصم واللى كان ماسك الشيشه وبينفخ منها الدخان الاخضر ومبسوط من البت الرقاصه اللى بتتمايل قدامه بدلع ومياصه . فجأه الفون بتاعه رن

طلع التليفون عشان يرد بقرف

الوو …. ايو ياجبيصى الزفت انا مش منبه عليكى ان اننا اللى هارن عليك وجت ما اكون عايز اروح عشان تيجى .

جبيصى : ايوه يا ” معتصم ” بيه .. العمده اتصل بيا وبيجولى انه عايزنى ضرورى .

معتصم بعصبيه : يعنى ايه يازفت انت .. هاتمشى وتسيبنى اروح لوحدى

جبيصى : يابوى انا باتصل بيك عشان كده .. انا مستنيك بره الجهوه تحت الشجره الجديمه ناحية الزراعه باشربلى حجرين جوزه .. بسرعه ياللا اطلع عشان انا عايز احصل العمده

معتصم وهو قرفان . طب غور ادينى طالعلك .. جاليت مزاجى الاهى يجصر بعمرك

…. … … …….

وعند” جبيصى ” بعد ما انتهت المكالمه اللتفت للى قاعدين واقفين وراه بالسلا..ح

استريحتوا كده يابهوات .. انا اكيد هاروح فى داهيه بسببكوا

رائف وهو بيخبط على كتفه

بعد الشر عليك ياجبيصى .. انت ذنبك ايه بس .

حربى : ايوه يا جبيصى .. انت دلوك تروح ولو سالتك ” انتصار ” جولها ولدك مشانى وطبعا العمده مايعرفش بالمشوار .. يعنى انت فى امان

رائف : ياللا بجى جر رجلك وامشى .. خلص يللا

جبيصى وهو ماشى وبيضرب كف على كف

ياوجعتك المطينه ياجبيصى .. ياوجعتك الزفت ياجبيصى

………………….

يادوبك تلت ساعه وخرج ” معتصم ” يدور على جبيصى خلف القهوه عند الشجره القديمه زى ماقالوا وهو بيدور بعنيه عليه

انت ياجبيبصى .. جاعد فين ياجبيصى الزفت

انا هنا ياروح جلبى

قالها ” رائف ” وهو بيخرج بسلا..حه من المكان الضلمه اللى كان مستخبى فيه

معتصم وهو مخضوض : رائف !!

وحربى كمان .. ايه رايك

قالها “حربى” وهو مثبت السلا..ح فى ضهر ” معتصم ” اللى حس وكأن نهايته ازفت وهو قلبه هايوقف من الخوف .

نهال وهى قاعده جمب الشباك .. وعينها عالطريق اللى بيجرى قدامها من شباك القطر .. سرحانه فى اللى حصل معاها هى و” مدحت ” ومش منتبها لاى كلمه قالتها ” بدور ” .. دمعتها خانتها ونزلت على خدها .. “بدور ” اتخضت وهى بتنبها

نهال ..انتى بتبكى!!

نهال وهى بتمسح دمعتها بخضه

ايه يا ” بدور ” ؟ وطى صوتك فضحتينا . دى عينى بس اطرفت .. مافيش حاجه