الفصل الرابع عشر من رواية سجينتى الحسناء بقلم اسماء المصرى

# يلا يا حبيبتى…كملى لبسك و بطلى عياط ده سيف حيتجنن عليكى

زفرت باحتراق و هتفت

# على ايه بس يا ماما؟ نفسى اعرف شاف فيا ايه؟ انا خايفه اوى يا ماما

رددت فدوى بضيق

# خايفه من ايه بس؟

اجابتها بغصه الم

#خايفه يفوق من الحاله اللى هو فيها و يندم و ساعتها يكرهنى و انا مش حستحمل ان ده يحصل

ربتت عليها والدتها تؤازرها

# اللى يعمل كل اللى سيف عمله ده عشان واحده…لازم يكون بيعشقها، ده وقف لامه الحيزبونه دى و خلاها وافقت

ضحكت رغما عنها من دعابه والدتها و رددت برجاء

# اوعى تعامليها وحش عشان خاطر سيف على الاقل يا امى

حركت راسها موافقه على حديثها هاتفه باستسلام

# الامر لله…. طالما حتدخل بيتنا حشيلها فوق راسى، اكرام الضيف واجب برده و عشان خاطر عيون سيف كمان حبلع لها الظلط

♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕♕

طرقاته على الباب توحى بلهفته فتقدم جمال لفتحه و استقبله بحراره و دلفا معا لغرفه الضيوف و هناك ظل ينظر باوجه الجميع منتظرا رويتها فهو لم يراها منذ ايام و قد اشتاق لها حد الالم

ابتلع لعابه بحرج و تنحنح قائلا

# امال دارين فين؟

حاول هشام التحدث و لكن خرج صوت فدوى مقاطهاً له

# بتجهز و جايه على طول

اماء لها ببسمه فرحه و عاد ينظر لهشام مستطردا

# ها يا عمى طلباتك ايه؟

اجابه الاخير

# عايز الطبيعى يا بنى…خطوبه و شبكه و فرح و لما نحدد ميعاد للجواز نبقى نتكلم فى تجهيزات الشقه

اعتدل بجلسته و ردد

# لا انا مستعجل و مش عايز الخطوبه تطول، يعنى 3 شهور كفايه اوى تكون هى فاقت فيهم من التعب

تحرج هشام من حديثه فهو يعلم انه ليس بمقدوره تجهيز ابنته للزواج ففهم جمال نظرات والده فهتف هو داعما اباه

# احنا معندناش مشكله فى الوقت اكتر ما ان مشكلتنا فى التجهيز و اكيد انت عارف اتعاب سعد الدين غاليه قد ليه؟ فعايزين بس شويه وقت عشان نجهزها صح

رد متسائلا

#،هو اخد منكم اتعاب كام؟

اجابه هشام

# و الله ما عارف، اهو كان الاول كل شويه يطلب دفعه من الفلوس و بعدين بطل يتكلم فى الفلوس و لا يطلب و حتى لما جاب ورق البراءه قلتله اتعابك كام عشان اجهزهم لقيته بيقولى اطمن على بنتك الاول و بعدين نتكلم

ابتسم سيف و ردد بتأكيد

# غالبا مش حياخد اتعاب يا عمى…انا عارف سعد الدين حوت فلوس و طالما ساكت يبقى ناوى مياخداش اتعاب