الفصل العاشر من رواية ست الحسن الجزء الثاني للكاتبة امل نصر

…………………………………….

وفى الوحده الصحيه ” نيره ” كانت قاعده على كرسى الانتظار هى ومجموعة بنات وستات من البلد فى طرقة الوحده قبال الغرفة المخصصة للكشف وهى دلوقتى فى انتظار ” بدور” اللى دخلت للدكتورة تكشف …رن فونها برقم ” حربى ” فتحت ترد عليه:

الوو …. ايوه ياحربى .

الوو … يانور عينى .

حاولت تدارى ابتسامتها وهى بترد بصوت واطى

وطى صوتك … انا بره البيت و مش لوحدى .

سمعت صوته اللى اتغير كالعاده

طلعتى فين يا “نيرة” من غير ماتجوليلى .

التزمت فى الرد بهدوء عشان ماتلفتش النظر

انا طلعت فى مشوار ضروري مع ” بدور ” بت عمى لما جاتلى فجأة وطلبتنى اروح معاها الوحدة الصحية.

صوته العصبى اتحول لقلق :

مالها ” بدور ” يا” نيره” ؟ هو ” عاصم ” معاكم عشان اسأله ؟

ردت بسرعه .

ماتجلجش واض عمك .. هى اصلاً قايلالوا حاجه بسيطه .

ااه …

قالها وهو بيتنفس بارتياح وبعدها كمل :

طب الحمد لله مدام بسيطة.. المهم انتى بعد ماتخلصى مشوارك معاها تعالى عالبيت بسرعه عشان انا جايب كتالوج تنجى منه اوضة النوم اللى تعجبك وعلى اختيارك .. ماشى .

ابتسمت بسعاده ونسيت الناس اللى حولها :

حاضر ماشى … تسلملي يارب .

رد عليها بمرح :

تسلميلى انتى ياجلب ” حربى ” … يالا بجى شدى حيلك انا رايح دلوك على بيتكم هستناكى هناك .

بعد ماقفلت مع ” حربى ” ما انتظرتش كتير وخرجت لها بدور وابتسامه عريضه ماليه وشها وبلهفة لفتت نظر الستات اللى حواليها :

باركيلي يا” نيرة ” .. انا طلعت حامل .

شهقت ” نيره “بسعادة وحضنتها بفرحة كبيرة :

الف مبروك ياحبيبتى.. فرحتينى والله .

اتلقت المباركات والتهنئة من الستات والبنات اللى حواليهم وهى ترد عليهم بسعاده .

نيرة وهى بتبتعد بيها عن الستات والبنات وبعتب ومحبة :

انتى كنتى عارفة ومدارية عليا يا” بدور “؟

ردت عليها وضحكتها ازدادت اكتر :

يابنتى والله ماعرف انا كنت شاكة بس .. دا حتى امى ماجولتلهاش ولا “عاصم “ولا اى مخلوق لانى ماكنت مصدقة… لكن الدكتورة اكدتلى دلوك .

باستها فى خدها تهنيها تانى

خلاص ياحبيبتى ولا يهمك انا مش زعلانة … المهم دلوك احنا هانروح فين ؟ شجتك ولا بيت ابوكى ولا بيت عمى سالم .