الفصل العاشر من رواية ست الحسن الجزء الثاني للكاتبة امل نصر

هى امك شافت الصور دى كمان ولا جالت رأيها فى اؤضة النوم .

اتنفض من صوتها العالى فرد عليها بجدية :

لا يامرة عمى … انا امى ماتفهمش فى الحاجات دى .. هى ليها اؤضة حلوة وخلاص .. على فكرة هى جاية دلوك تحكى معاكى على موضوع الفرح .

راضية بابتسامة واسعه:

تاجى بالسلامة ياحبيبى ويتم فرحتكم على خير .. ويهدى سركم ويرزقكم بالذرية الصالحة زى بدور وعاصم .

حربى بنظرة وتنهيده ل” نيره ” المكسوفة:

يارب يامرة عمى .. دى احلى دعوه دى .

حجة ياولدى دا انا فرحت جوى بالخبر ده .. اشحال ” نعمات ” دى تلاجيها طايرة من الفرحة دلوك .

……………………………

بداخل غرفتها القديمة ببيت والدها وعلى فرشتها كانت منهارة من العياط على فرحتها اللى انقطعت .. وصدمتها فى ” عاصم ” حبيب عمرها .

افتحى يا” بدور ” .. ودخلينى يابتى .

دى كانت ” نعمات والدتها اللى اتفاجأت بدخولها عليهم بتماسك مزيف ومن غير أى كلام دخلت غرفتها وانهارت فى البكى بصوت عالى من غير ماتقولهم السبب وتريحهم .

كررت تانى وهى بتخبط على الباب بصوت عالى :

يابتى افتحى ..انا مش حمل عمايلك دى .

صرخت عليها من الداخل :

سيبنى فى حالى ياما حنٌ عليكى .

بعدها سمعت صوت والدها وهو بيتكلم بعصبية وشدة :

بت يا” بدور ” .. جوليلى عمل ايه معاكى ” عاصم ” عشان اتصرف معاه .

رفعت وشها وهى متفاجئة من النبرة المشتدة لوالدها وهى مش عارفة ترد بأيه .. سمعته تانى وهو بيخبط الحيطة بقبضته :

ردى يابت وجوليلى .. انا واض اخوى مش هايبجالى اغلى من بنتى.

مسحت دمعتها وهى بتحاول تتماسك فى الرد معاه :

مافيش حاجه يابوى .. انا زعلانة كده لوحدى .

كده لوحدك !

قالها بسخرية وتعجب وتابع بعدها :

ماشى يا” بدور ” حتى لو خبيتي برضك هاعرف وهابيجالى صرفة .

دخلت ” نهلة الصغيرة تنده بصوت عالى :

-عاصم جه يابوى عاصم جه .

سمعتها من الداخل فتأكدت من المعلومة لما سمعت والدها بيتكلم بخشونة غير معتادة :

عملت ايه فى بتى ياعاصم ؟

وصلها رده المندهش :

الكلام دا بتجولهولى انا ياعمى .. انا برضك هأذى ” بدور “.. انت تعرف عنى انا كده ؟

زعق ” راجح ” بصوت اعلى :

امال بتى مالها يعنى ؟ .. مجطعة نفسها من البكا كده من غير سبب ؟!