الفصل الثامن من رواية ست الحسن الجزء الثاني للكاتبة امل نصر

انت جصدك ااا….

هز بدماغه يأكد :

ايوووه .. هما دول .. ما انا كمان راجل ونفسى اشوف مراتى فى حاجه منهم .. وانتى جبلتى التحدى يبجى نفذى بجى ..

برقت بعنيها مذهوله فداعبها بجرأه:

انا رايح اخد شاور .. ياللا بجى ورينى حلاوتك .

رددت مع نفسها باندهاش:

تحدى !!…. وانا جبلته كمان طب امتى ؟

…………………………………

وفى البيت الكبير.. رجعت صباح من مشوارها والضحكة ماليه وشها :

يازين ما اختار ولدك يانجلاء .. البت زى الجمر

قالتها صباح وهى بتقعد على اقرب كنبه فى صالة البيت الكبير … قعدت بنتها على الكرسى اللى قبالها تقول هى كمان :

عندك حق ياماما.. فعلا البنت جميلة وبريئه جداً .

كملت صباح وهى بتعبر بأيديها :

ايوه امال ايه ياحبيبتى… دى تربية اخوها عبد الرحيم اللى رباها هى واخواتها البنات بعد موت ابوهم .. جوز اتنين ودلوك مافضلش غيرها .

نجلاء وهى بتمط شفايفها:

ياماما انا مش محتاجه تعرفينى عالبنت اكتر من كده .. انا كفايه عليا ان ابنى اختارها .. دى لوحدها عندى بالدنيا .. المشكله بس فى سامح دا اللى مش موافق بيها .

رجعت صباح بظهرها فى قعدتها ترد بسخريه :

اصله كان وارث الأراضي وعزبة الفواكه عشان يجلع على بنات الناس .. خبر ايه ؟ هو نسى نفسه ولا نسى اصله .

يووووه ياماما يعنى انتى معرفاش عقدته من ساعة ماعمه اكل حقه فى ارض ابوه .

قالتها نجلاء بعتب فردت عليها صباح :

عارفه يابتى بس ربنا مابيسيبش حد .. دا نص ارض عمه بلعها النيل عشان ظلم . واهو مات وراح بذنبه .

اتنهدت نجلاء بأسى :

ياللا بقى ربنا يهديه .. هى البت ” نورا” راحت فين صحيح مش شايفاها .

صباح وهى بتدور بعنيها عليها يمين وشمال ندهت بصوت عالى :

بت يا”نورا “انتى يابت جاعده فين ؟

انا هنا ياتيته فى اؤضة السفره وخايفه ما اخرج لجدى يضربنى .

نجلاء انصدمت من جملتها وصباح قامت تفتح لها مندهشه:

جدك مين يابت اللى يضربك ؟ هو من امتى جدك مد يده على حد ؟

مسكت مقبض الباب وفتحت لها .. فطلت دى برأسها تتكلم بخوف:

هو لسه قاعد ولا مشى .

نجلاء وهى بتكتف ايديها الاتنين بعدم تصديق:.

انتى هاتعمليهم علينا بجد ولا ايه يانورا ؟ تفتكرى هانصدقك يعنى ؟