الفصل الثاني عشر من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

ياسين : طب هى جالتلك على مكانها .

نعمات بحزن : لاه ماجدرتش .. هما كلمتنين جالتهم وبسرعه الخط جفل .. بس جالت ان واحد ابن حلال ساعدها .. تتكلم سرجه فى التلفون .

بلال : طب هى كلمتك برقمها ولا رقم غريب .

نعمات : ايوه برقمها اللى مسجلاه انا عندى .

بلال بفرحه : ينصر دينك يا” نهال ” .. دى كده جصرت علينا نص السكه .

مدحت بعد مافهمه : ايوه بس احنا كده عايزين مساعده من رتبه كبيره عشان تجصر علينا الوجت كمان .

راجح : ماتفهمونى ياجدعان .. تجصدوا ايه ؟! .. بكلامكم ده .

بلال وهو بيسحب ” مدحت ” من دراعه

هاطمنك ياعمى .. والله هاطمنك .. بس انت ادعيلنا بالتوفيق وجول يارب

راجح باامل كبير وهو شايفهم خارجين : ياااارب

بلال وهو بيسرع بخطوته مع مدحت

انت مستعد تبجى معايا للاَخر مهما يحصل

مدحت وبكل حماس : طبعا معاك فى كل خطوه .. بس جولى احنا رايحين فين الاول ؟!.

بلال : هاجولك .

ياسين بصوت عالى عشان يوقفهم : استنوا ياولاد .. متنسوش تخبرونى بالجديد .. اول باول

بلال و” مدحت ” فى نفس واحد : دا اكيد ياجدى

…………………………

نهال من ساعة مادخلت الاؤضه مع اختها ” بدور “وهى بتدعى وتبتبهل لربنا ومركزه اوى بخشوع عشان ربنا يقبل منها ويفك كربهم .. عينها وقعت بالصدفه على ” بدور” لاقتها مكشره

مالك ؟!… شكلك مجلوب من ساعة مادخلنا .

بدور وهى بتهرب بعنيها : وانتى يهمك فى ايه ؟!… زعلى يعنى .

نهال مستغربه : كيف مايهمنيش ؟!… الله يرضى عنك يا” بدور ” جولى اللى مزعلك منى على طول .. انا مافياش دماغ .

بدور بنظرة عتاب : طبعا مافكيش دماغ ليا .. وانتى هاهمك فى ايه ياعنى .. لما انتى تتكلمى مع امى وتطمنى عليها .. وانا ولا اكنى اختك المخطوفه معاكى .. وعايزه اسمع صوت امى .. حتى لو كلمه منها .. عشان تردلى روحى

قالت الاخيره ودامعه نزلت معاها .. نهال اتأثرت اوى لزعل اختها فحبت تصالحها .. قعدت جمبها على طرف السرير وخدتها فى حضنها .

سامحينى ياجلبى .. بس انا كنت مركزه فى حته تانيه خالص .. لما كنت باتكلم فى التليفون وبدعى ربنا انها تحصل .

خرجت ” بدور ” من حضنها تستفهم

حتة ايه اللى كنتى مركزه فيها وبتدعى ربنا تحصل ؟! .

نهال بصوت واطى : ماينفعش اتكلم دلوك .. احنا مش ضامنين احسن يكونوا سامعينا ..بس اللى اجدر اجولوا .. ان لو حصل اللى فى بالى .. ان شاء الله اهلنا ها يعتروا فينا .