الفصل الثاني عشر من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

انتصار بانفعال : من الصبح .. كل ما اجى اكلمك واجولك ولدى .. تجولى اصبرى اصبرى اصبرى . .. هافضل صابره لحد امتى ؟! … الدنيا ليلت ومحدش فيهم رد علينا ولا جال حاجه .. خبر ايه ؟! … هما مش هامينهم بنتتهم .. الناس دمها برد ولا ايه ؟!

هاشم وهو بيسند دراع الشيشه

والله ما انا عارف ايه الحكايه … دا انا جولت ” راجح” .. ماهيستناش دجيجه ويجى جرى .. دا اكتر واحد فيهم جلبه خفيف

انتصار : اهو تجل جلبه ومجاش جرى ولا زاحف زى ماجولت .. انا هافضل كده كتير جلبى واكلنى على ولدى بجى .

هاشم : يعنى هما يتجلوا جلبهم عالبنته وانا ابو الراجل .. اضعف .. اصبرى شويه تانى واما نشوف اخرتها .

……………………………

مدحت و” بلال ” والحج ” ياسين ” وراجح واخواته كانوا مستنين الشباب عند المدافن .. عشان محدش من اهل البلد ولا من رجالة العمده ياخد باله

وصلوا الشباب واحد ورا التانى بهدوء .. بس المفجأه كانت حضور ” عبد الرحيم ” اللى اول ما شافوا ” مدحت ” ماصدقش

يعنى انت كنت تبع صاحبنا دا .. ولا يبان عليك يااخى

عبد الرحيم : عشان هادى يعنى .. مايغركش هدوئى ..انا برضوا راجل واسد

ياسين : وانا نظرتى فيك ماخيبتش من الاول وجولت عليك راجل وسيد الرجال

عبد الرحيم : تشكر ياحج ” ياسين ” .. المهم احنا هانعمل ايه دلوكت .

بلال : انا اللى هاجولك .. احنا دلوكت هنمشى بعربياتنا فى الطريق ده اللى يوصل للجبل على طول وهانفضل ماشين كده لحد التله الكبيره .. هانوجف وننزل واحد ورا التانى بهدوء ونكملها مشى لحد زراعات فدادين البانجو .. انا خدت فكره عنهم النهارده الصبح .. هما سادين السكه جدام الجصر الجديم اللى جاعدين فيه البنات

مدحت : يعنى تجصد اننا هنمشى مجرفصين وسط زراعات البانجو لحد اما نوصل للجصر

بلال : باالظبط .. وهنجسم نفسنا .. كل فردين تلاته فى ناحيه وبعد كده ان شاء الله هنلاجى فرصه لدخول الجصر .. انا عارفه زين وياما دخلتوا ايام الشجاوه .

راجح : طب انا اروح معاكم .. عايز اطمن عالبنته

سالم : وبعدين يا ” راجح ” احنا اتفجنا هانروح بعد ما يامنوا السكه

محسن : ياللا ياشباب .. ربنا معاكم .. واحنا فى الانتظار ..

عبد الحميد بقلق : ربنا يستر طريجكم

مشيوا بعدها الشباب .. على نفس التعليمات فى الدنيا الضلمه وجو الصحرا المخيف .. لكنهم كانوا متعودين عكس ” مدحت ” اللى اول مره يعيش التجربه .. عشان خاطر حبيبته ..