الفصل الثاني عشر من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

امال اعملكم ايه بس؟! .. وانتوا عايزين تولعوها وتجلبوها حرب .. وانا مش عايز دم .. انا عايز بنتتى وبس .

ياسين : وانت بكده عايز بنتتك .. دا انتى كده بترمى بتك فى النار بايديك .

سالم : مش هى بس يابوى .. ولدى كمان .. هايضيع فيها .. دا مش بعيد يهج ويسيب البلد المره دى .. بعد ما فرح ودفع التمن وكان هايروح فيها .

راجح بقلة حيله : طب اعمل ايه ؟! .. دبرونى !!.

ياسين : امال انا جمعتكم ليه .. انا عايز الشباب يجسموا بعضهم مجموعات ويلفوا ويدورا فى كل بيت وكل حته ويسألوا .. يمكن نلاجى اثر ولا حد من البلد يكون شافهم .

محسن : ولو ملجيناش نعمل ايه ؟!.. مع ابن ال… اللى حاطط السكينه على رجابنا .

بلال بحماس : انا عارف نعمل ايه ! .. انا هالم الشله الجديمه بتاعتى .. وزى ماجدرنا نسيطر على حرامية المواشى اللى كانوا راعبين الاهالى زمان .. ان شاء الله هانجدر نعتر على البنته .ونعلم العمده وولده الادب .

مدحت : وانا معاكم .. ان شالله اسيب الدكتوراه والطب كله .. انا مش هاسكت ولا اهدى غير لما اعتر على ” نهال ” ومعاها ” بدور” .

راجح بتفكير : بس انتوا كده ممكن تعوجوا على البنته وانا هاموت واتطمن عليهم

ياسين بحكمه : ياولدى افهم .. هو صحيح لاوى دراعنا بخطفه للبنته .. بس هو كمان صباعه تحت درسنا وولده تحت يدنا .. يعنى هايحافظ عالبنته زى عنيه .. عشان احنا منأذيش ولده .

يابوى يابوى .. نهال اتصلت يابوى يابوى

الكل قام من مكانه اول ماسمع ” نهله ” اللى داخله جرى عليهم وهى بتقولها وقبل ماتوصل لوالدها مسكها ” مدحت ” بلهفه : انت بتجولى ايه ؟!.

نهله وهى بتاخد نفسها : اا” نهال ” اختى اتصلت توى على تلفون امى .

راجح اللى وصل عندها ومسكها مع” مدحت ”

انتى بتتكلمى صح يابت انتى .. ولا دى لعبه جايا تلعبيها معانا .

بتتكلم صح ياابو ” ياسين ” .. ايوه فعلا ” نهال ” كلمتنى .

قالتها ” نعمات ” اللى جات بسرعه تبشر جوزها القلقان وتطمنه .

وانتى بتسمعيها .. صوتها زين كده ورايجه يامرة عمى

قالها ” مدحت ” بلهفة محب وقلبه هايخرج من صدره من سرعة الدقات

نعمات واللى وصلها احساسه من نظرة عنيه وكلامه .

زينه ورايجه ياحبيبى وانا لو ماكنتش اتطمنت .. كنت جيتلكم جرى دلوك .