الفصل الاخير من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

احنا الصعايده يااحنا .. احنا نعمر فرحنا .. احنا الصعايده وكالين الضانى .. البت حلوه والولد شرانى .

اصوات الغنا والدلع والضحك خلتها تقوم من نومتها عافيه .. اتعدلت بنص نومه مسنوده عالمخده وراها .. حواجبها معقوده وشعرها متبعتر على وشها وهى بتنفخ من الغيظ ومكتفه دراعتها …وهما شافوا كده وزودوا اكتر فى الضحك والهزار .. وهما مستمتعين بمنظرها .. وهى مستنيه الوصله تخلص .

اتقدمت عليها وهى لسه بتضحك وتدلع : ايه يادكتوره مش ناويه تصحى ؟ .. دى النهارده دخلتلك يابت .

ردت بقهر وهى لسه بتحارب النوم اللى على جفونها

عايزه ايه يا “بطه “؟.

قربت التانيه منها : ايه هو اللى عايزه ايه ؟. بتجولك النهارده دخلتك .. يامرة اخويا ياجمر انتى .

حاضر

قالتها وهى بتهز بدماغها تراضيهم وعنيها مغمضه .. هما شافوا كده وكملوا غنا وهما بيصقفوا بكفوفهم

اخر ليله فى بيت ابوكى .. اخر ليله فى بيت ابوكى

رفعت عينها تبصلهم و بلهجه اقرب للبكا : حرام عليكم .. والنعمه حرام .. الساعه لسه سبعه يامؤمنين .. يعنى انا مكملتش ساعتين نوم .. هو انتوا ايه مبتتعبوش ؟

شهقت” بطه ” فاتحه بقها : ايه ياحبيبتى انتى هتبكى عشان تنامى .

وبغمزه وضحكه من زهره : سيبيها يا” بطه ” .. اصلها لسه عالبر هههه .

صرخت بصوت عالى : وغلاوة النبى .. سيبونى انام .. ابوس ايدكم سيبونى انام

خلاص خلاص .. ادينا جايمين اها .. كملى نوم براحتك .. ياللا بينا ” زهرتى ” .

قالتها” بطه “وهى بتقوم وبتسحب ” زهره ” وقبل ما يخرجوا .. سمعوها صوتهم تانى وهما بيصقفوا ويهزوا بكتافهم

احنا الصعايده الفتوه .. ناخد العين اللى من جوه

احنا الصعايده يااحنا .. احنا نعمر فرحنا

نفخت بصوت عالى بعد ماخرجوا وهى بتسحب نفسها تانى تحت الغطا .

ويدوبك عينها هاتروح فى النوم وحست باللى بتدخل معاها تحت الغطا .. وقبل ماتسأل لقيتها بتسبق هى بالكلام

والنبى ماتتحركى .. خليكى نايمه عشان انا كمان عايزه انام .. انا ماصدجت خلصت من الثنائى المرح .

نامى يا ” بدور ” نامى .

قالتها ” نهال ” بيأس قبل ماتروح هى كمان فى النوم .

…………….. ……………….

خدوا هنا رايحين فين تعالو

قالتها ” سميحه ” بصوت واطى جدا وهى بتشيل البنت الصغيره وبتسحب الولد من ايدوا .. قبل مايفتحوا اؤضة عمهم .. بعدت عن الاؤضه ووصلت عند ” بلال ” ومراته اللى قاعدين مع ” سالم ” فى صالة البيت