الفصل السابع من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

موضوعنا !!! ….. دا على كده ” حربى ” كان عنده حج !

وقف “مدحت ” بعد ما كان بيلم حاجته وخارج

عايز ايه يا” رائف ” ؟

رائف وهو حاطط ايده فى جيوبه

انت صح عايز تتجوز ” نهال” ؟

مدحت : اه عايز اتجوز ” نهال” فى عند حضرتك مانع

رائف : لا ياسيدى ماعنديش مانع .. بس سؤال يعنى

.. هو انت فعلا بتحب ” نهال”

مدحت : مع انى مستغرب سؤالك … بس اه ياسيدى بحب ” نهال” فى عندك سؤال تانى

رائف : طب و” مها ” نسيتها ؟!

مدحت : وايه اللى جاب سيرة ” مها ” دلوك يا” رائف”

رائف : اللى جاب سيرة ” مها ” انى حسب ما سمعت انها اتطلجت وعشان كده الست الوالده لما اصرت عليك المره دى تتجوز وافجت ب” بدور” العيله الصغيره عشان ماتصعفش وترجع لها

مدحت : ولما جدى رفض يجوزهالى دورت عالبديل اللى هى ” نهال” .. مش دى وجهة نظرك يا” رائف” .

سكت ” رائف ” وماتكلمش و” مدحت ” كمل

وانا اجول ليه ” رائف” مزودها معايا .. اتاااريك !!

قالها وقعد على السرير بعد ماكان واقف

رائف : ايه بكدب ؟! .. مش هو دا اللى حاصل

مدحت : ايه هو اللى حاصل ؟ .. وانت اللى بتخمن من مخك … وانت مالك اساساً ؟

رائف : نهال بت عمى وتعز عليا

مدحت وهو بيلم مفاتيحه وفونه : لما تيجى تشكيلك منى تبجى تجف لها ضدى …ماشى ياعم ” رائف” …. سلام .

قالها خرج على طول … دخلت ” راضيه” اللى سمعت كلامهم بالصدفه وهى معديه

ليه كدا بس ياولدى

رائف : ياما انا خايف ليكون لسه بيحب البت دى

و “نهال” بت عمى تتأذى

راضيه : تتأذى ليه بس ياولدى .. انت مش شايف اخوك بجى كيف …. دا رجع ” مدحت ” بتاع زمان …. اللى بيضحك ويهزر .. دا انا الجاهله عرفت انه بيحبها وانت يا متعلم معرفتش

رائف وهى بيضحك : لا ياما معرفتش . .. باينى انا اللى جاهل مش انتى .. هى البت ” نيره ” فين ماشيفهاش من الصبح

راضيه : بايته عند اختك” زهره “عشان كانت تعبانه امبارح .. ماانت عارف حملها عفش

رائف : طب وهى رايجه دلوك ياما

راضيه : الحمد لله ياولدى .. “نيره ” طمنتنى الصبح عليها وجالتلى انا جايه الضهر

رائف : ياعنى على كده هى غايبه من مدرستها

…. هى بت خايبه اساسا .. اخرها الجواز .. هى و” بدور” بت عمها

راضيه : ماكل البنته مسيرها للجواز .. المهم بلاش تزعل اخوك ياولدى . دا بجالوا سنين ماشاف الفرح ولا حسه .. كل حياته شغل ويس