الفصل السابع من رواية ست الحسن للكاتبة امل نصر

ومعتصم مازال : واخدنى على فين . !

………. ……………..

الجد ” ياسين ” كان بعت للولد اللى اسمه “عيد ” جوز ” نسمه ” هو ووالده فى المندره ومتوصى بيه عالاخر فى التهزيق والولد مش قادر ينطق بحرف

والد عيد : مش كده ياابو “سالم ” براحه شويه الدنيا اخد وعطا

ياسين بعصبيه : اخد وعطا بعد اللى عملوا ولدك كان فين الاخد والعطا ده لما ضربها ولا زمجها ودلوك مش عايز يديها حجها

عيد : وانا ضربتها ليه مش لما جلت ادبها عليا .

ياسين : ياواد عيب عليك تتبلى على البنيه . ماانت لو حافظ مركزك مرتك مش هاترفع عينها فيك

عيد : وايه لزومه الغلط بس ؟

ياسين : انت هاتبجح فيا يااض

ابو عيد : مش جصدو ياعم ” ياسين ” بس انت كمان مش مدينا فرصه نتكلم

ياسين : كلمة الحج .. لو بتك هاترضهالها

عبيد وابوه سكتوا

ياسين : اديك شوفت معرفتش ترد والبنيه يتيمه وانت بدل ماتجف معاها بتيجى عليها عشان ولدك

ابو عيد : خلاص ياعم ” ياسين ” احنا محجوجين خليها ترجع . على ضمانتى انا

ياسين : لو رضت هاترجع . لكن لو مرضتش حجها هاجيلها تالت ومتلت

ابوعيد : طب وانت تجربلك ايه ياابو ” سالم ” ؟

ياسين : تجربلى ولا ماتجربليش انت مالك ؟

عيد وابوه سكتوا ومقدروش ينطقوا

………………………………

بدور كانت بتعيط فى حضن ” نهال” ونعمات بتخبط على رجليها

استر يارب استر يارب .. طب اعمل اروح ابعت لابوكم فى شغله عشان ياجى

نهال : ياما انتى كده هاتكبرى الموضوع اكتر.

نعمات : يابتى ماهو كبير .. وانتى فاكره “عاصم ” هايسيبه .. مش هايسيبه يابتى انا عارفه

بدور زودت اكتر فى عياطها

نهال وهى بتطبطب عليها : يابت انتى كمان ماتبطلى بكى واهدى لما نشوف اللى حصل الاول .

بدور بشهقه مع : ماانا خايفه لتحصل نصيبه وابجى انا السبب

نهال وهى بتحاول فى الفون اللى ماسكاه وهى حاضنه اختها : انا بجالى ساعه برن عليه دا كمان .. بيدينى مغلق

وخايفه ارن على ” رائف ” ولا ” حربى ” يشعللوها اكتر

دول كمان

فجأه سمعوا ” نهله” و “ياسين ” الصغير : عاصم جه … عاصم جه ياما

بدور خرجت من حضن اختها ووقفت تنتظر هى ووالدتها و” نهال ” دخول ” عاصم ”

دخل عليهم وهو الضحكه ماليه وشه

السلام عليكم

نعمات برعب : جتلتوا يا” عاصم ” .. اوعى تكون وديت روحك فى داهيه