الفصل الخامس من رواية ست الحسن الجزء الثاني للكاتبة امل نصر

وانتى كمان يانور عينى .

قالها وهو بيبوسها فى خدها وبعدها اتحرك عشان يمشى .. فندهت هى عليه بقلق .

انتى رايح فين يا” عاصم ” ؟.

نزل بدماغه ينظر لها بابتسامه ماكره

يعنى هاكون رايح فين يعنى ؟ اروح الوكاله مثلاً وانا مراتى محرجه عليا اعتبها السبوع دا نهائى ! طبعاً لا .. انا راجل ماجدرش اكسر كلمة مرتى .

ضحكت بصوت عالى تسأله بمرح :

طب لابس كده و رايح فين ؟

اتنهد بتمثيل يجاوب عليها

رايح اعدى عالتجار واشوف حساباتى معاهم .. عندك اعتراض يامدام ؟

ضحكت بصوت عالى اكتر

لا ماعنديش .. خلاص انا سمحتلك ..روح يا” عاصم ” شوف التجار؟

غمز لها بعينه وهو خارج :

سلام بجى

ردت هى السلام بعد ما خرج بارتياح وفرح

………………………..

وبداخل العربيه ” وائل” كان بيسوق بملل .. وياسين بيوصفله السكه :

وبعدين ياجدى .. انا بقالى ساعه وماشى بالعربيه فى الشوارع دى .. امتى بقى اتلم عالطريق بدل الحجاره والتراب اللى هايبوظوا العربيه دول

ياسين بحماس

خلاص يا” وائل ” هما شارعين ونحصل الطريج السريع .

ضرب ” وائل ” على عجلة القياده بيأس

لسه فى شوارع تانى ياجدى ؟

ياولدى طول بالك شويه ..خلاص هان….. استنى كده .. جدم شويه بعربيتك عند المرة اللى ماشيه بسرعه جدامك دى .. دى كانها ” رضوانه”

قالها ياسين بقلق لما لمحها بتمشى بخطوات سريعه كالجرى ..

ردد ” وائل” الاسم باستغراب وهو بيقرب بعربيته منها

شاور لها” ياسين ” من شباك العربيه عشان توقف

وهى اخدت بالها ووقفت على مضض .

نزل من عربيته يسألها بقلق :

خير يابوى .. مالك بتجرى كده ليه ؟ في حاجه ؟

اخدت نفسها الاول وبعدها جاوبت بصوت يقلق

نسمه بتى وجعت من عالسلم و تعبانه جوى .. وعايزه اللحج الوحده الصحيه .. عشان اشوفلها اى حد يشوفها .

وجوزها عبد الرحيم راح فين ؟

جوزها بره البلد .. وانا خايفه اكلمه واجلجه دلوك وهو مسافر !.. عن اذنك بجى اللحج الوحده .

لا تروحى ولا تاجى .. انا جاى معاكى دلوك وهاخدها بالعربيه .. يالا بسرعه انتى اركبى معانا عشان تروحى معاها .

بس يابوى…..

اخلصى ياللا خلينا نطمن عالبت

قالها بصرامه وهو بيقاطعها وهى ماقدرتش تعارض وركبت معاهم عشان توصلهم البيت عند بنتها .. وائل كان بيسوق بغضب مكتوم من المشاوير اللى اتورط فيها دى فجأه .