الفصل الخامس من رواية ست الحسن الجزء الثاني للكاتبة امل نصر

مافيش حاجه ياما .. دى وجعة سلم عادى يعنى ؟

ضيقت عينها بريبه

على مين ياواض الكلام ده ! .. دا انا “انتصار ” اللى تعرفها وهى طايره .. اخلص جولى اللى حصل !

ياما بجولك مافيش حاجه….

انتصار بشده

حكى كل حاجه يا” معتصم ” .. انتى عارفنى .

نفخ بضيق وبعدها سرد لوالدته كل اللى حصل ..

وبعد ما انتهى نظر لوالدته اللى كانت مضيقه عيونها بتفكير .

انتى ساكته ليه ياما ؟.. ماتتكلمى .

سكتت شوية تانى بعدين قالت

هى البت عجبتك ياواض ؟!.

معتصم بدهشه

دا وجت الكلام دا ياما ؟..

اتكلمت باصرار

ياواض اخلص رد عليا وماتتعبش جلبى ؟

اتنهد بتعب

حلوه ياما وحلوه جوى كمان .. استريحتى بجى !

ابتسمت بمكر

يعنى البت عجباك .. كويس خالص ؟

ابتسم ابنها بسخريه

ياما انتى دماعك راحت فين ؟ هو انتى فاكره ” ياسين ” هايرضى يجوزهالى .. دا مش بعيد يفرغ فيا بندجيته !

رددت بغيظ

ياسين !! … اسمع ياواض انا عايزاك تعرفلى عنوان ” نجلاء” وجوزها فى الاسكندريه ضرورى .

معتصم بدهشه

انتى عايزه العنوان فى ايه ياما

رجعت للخلف تريح ضهرها بابتسامه واسعه

هاجولك انا عايزه عنوانهم فى ايه !!!

فى البيت الكبير .. بعد ما صلى ” ياسين ” صلاة الضحى وخرج من غرفته لقى ” وائل” قاعد عالكنبه وعينه فى الفراغ وشكله كان باين اوى انه سارح .. قرب منه ” ياسين ” يقعد جمبه ويتكلم معاه :

سرحان فى ايه ؟

انتفض ” وائل” منبوط من كلمة ” ياسين ” ولمسة كفه على ضهره :

جدى !.. انت هنا من امتى ؟

ابتسم ” ياسين ” بمرح و هو بينظرله :

اللى واخد عجلك يتهنى بُه .

ابتسم ” وائل ” بسخريه :

وايه الفايده بقى ؟ لما تاخد عقلى وانا مش عارف الاقيها ..

اتأثر ” ياسين ” بلهجة ” وائل ” الحزينه :

طب ماتستعجلش فى الرجعة لبلدكم واجعد استنى كام يوم تانى .

مط ” وائل” شفايفه بملل :

يعنى اخسر شغلى ياجدى كمان !.. دى كأنها فص ملح وداب .. انا حاولت مع ” نهال” و” بدور” و” نيره” وبرضو ملاقيتهاش .. يالا بقى كل حاجه نصيب .

ان شاء الله يكون ليك فيها نصيب .. البت دى علجتك من نظره واحده .. تستاهل جايزه دى ..

بس جوم معايا دلوك .

قالها وهو بينهض وبيشده من ايده

وائل وهو مستغرب