الفصل السابع و العشرون من رواية لاجلك نبض قلبي للكاتبة اسماء المصري

لبست حجاب راسها و تلفحت بعباءه كبيره وفتحت الباب ليجد رفيقاتها معها بالغرفه فتنحنح بحرح و نظر لها بشوق و اردف هامسا ” وحشتينى ”

ابتسمت و همست و هى تضغط باسنانها على شفتها ” و انت كمان ”

زفر بفروغ صبر و فرق بين شفتاها بصبر و ردد ” ربنا يهون اليومين دول بقى انا مش عارف هى الايام بقت بتمشى بالبطئ ليه كده؟”

ابتسمت و اقتربت من صدغه تقبله برقه و رددت و شفتاها بجانب اذنه ” بحبك ”

انتشى و شعر بفرحه عامره تغمره فلم يتمالك نفسه فسحبها داخل احضانه فرددت بخجل ” اخواتك و صحابى واقفين ”

انتبه لما يفعله فنظر حوله فوجد انظارهن مثبته عليهما فصرخ بغضب ” ايه يا بنات مش كده؟ ما تنزلو تفطرو و لا تعملو اى حاجه مفيده ”

اجابت نورهان و هى تغادر ممسكه بيد نيره ” طيب ما تقول لنا انزلو…هو احنا يعنى حنقول لا ”

فور ان نزلن دفعها لداخل الغرفه و ارتطم ظهرها بالحائط خلفها فسحب حجابها بلهفه و ظل يقبلها بشغف من فمها تاره و عنقها تاره اخرى و هو يمرر يديه فوق منحنياتها و هى ترسم التمنع عليه لتتمنع برقه و دلال و كانها تحثه على مواصله ما يفعله لتهتف بدلال زائد ” عمر…بس بقى ”

رفع نظره لها قليلا و هو يلهث بانفاسه و ردد بحب “بعشقك يا عروستى الباربى، و حلو لون الشعر ده ”

ابتسمت لملاحظته تغيير لون شعرها لدرجه افتح تميل للرمادى فرددت بتحفيز ” لا..ده انا عامله شغل عالى اوى خلى بالك ”

ابتسم و ردد ” بتشوقينى يعنى…انا واخد بالى ان فى رسومات كده بس مش باينه بس حشوفها بكره مش كده؟”

ابتسمت بخجل و عضت على شفتها السفلى بحرج فردد ” ارحمينى يا باربى بقى، يا ريتنى خليت الفرح بدرى ”

اجابته ” ما هو بالنهار ”

ردد ” ايوه انا اقصد بدرى عن بكره يعنى يا سلام لو كان امبارح… كان زمانى نايم فى حضنك دلوقتى ”

انتفضت فور ان سمعت صوت طه الاجش، و هو يهتف ” امك قالت لى اطلع اجيبك… يلا يا حبيبى و يا ريت متوريناش وشك لحد بكره… يلا اتكل على الله ”

ضحكت حتى انفطر قلبها من منظره و ابيه يجره من ذراعه لينزل به الدرج و عيناه مرتكزه عليها و هو يحاول الهروب من حصار والده ليرسل لها قبله طائره فى الهواء وسط ضحكاتها

٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠