الفصل العشرون عشر من رواية ست الحسن الجزء الثاني للكاتبة امل نصر

افففف .. يارتنى غسلت بقى قبل ما انام

…………………………

كعادة كل سنة ..ياسين بيطلع زكاته السنوية من خير الارض والبهايم .. لازم يعمل فيها ليلة لذكر الله .. ويجمع ولاده واحفاده على عزومة كبيرة.. ولازم الكل يحضر .. صباح .. كانت بتشرف على زوجات اخواتها وهما بيطبخوا ويحضروا .. والبنات ” نيرة ” واختها ” زهرة ” ومجموعة من بنات العيلة .. كانوا بينضفوا فى البيت والمندرة.. تحضيراً لعزومة الليل .. ونظراً لظروف حملها .. ” بدور ” كانت تساعد بتحضر الخضار وهى قاعدة .. بدون حركة تجهدها .

صباح باستعجال:

ها يا” بدور ” خلصتى تخريط البصل اللى معاكى .

نظرت لعمتها وعيونها كاسات حمرا بالترافق مع ” دموعها :

اخلص فين ياعمتى بس ؟ البصل دا حامى جوى .. دعكلى عنيا .. دا غير انه كتير كمان ومش عارفة اخلصه .

قربت منها تمسك تطل على اللى خلصته:

فين بس اللى كتير ياجلعانة ؟ بيدك البطيئة دى ولا هاتلحجى تخلصى حاجة واصل النهاردة .

ياعمتى بلاش افترا .. انتى مش شايفة عيونى اللى اتهرت من بصلكم الحامى ده .. مش كفاية شغالة لوحدى .

وهانجيبلك مين يابت يساعدك دلوك ؟ كل البنتة شغالين فى تنضيف البيت.. وامك وحريم عمامك واقفين عالطبيخ .. وان كان على البصل الحامى.. فدا زين يامحروسة .. عشان عنيكى تتكوى وتيجى احسن .. لنظرك ..

رن جرس البيت و” صباح ” قامت تفتح.. برطمت ” بدور ” وراها بصوت واضح :

احسن ياعمتى !! انتى كمان بجيتى بتفهمى فى الطب ؟

هللت ” صباح ” ترحب بالضيوف .. وتسلم عليهم بترحاب شديد ..

يااهلاً ياغالين .. نورتوا بيتكم ياحبايبى .

ابتسمت ” بدور ” بانشكاح واكن وصلتها النجدة :

اهلاً اهلاً بالنسايب الزينة .. اهلا بيكى ياخالة ” رضوانة ” .. جدمى يا” نسمة “انتى و” هدير” البصل مستنيكم

…………………………

وصلت على المستشفى فى الميعاد المتفقة عليه معاه .. ولمعرفتها من الممرضة انه فى الطوارئ .. بيراعى حالة صعبة .. اضطرت تستناه فى غرفة المكتب وهى بتعد الثوانى والدقايق فى انتظاره .. على امل الوصول للبلد بدرى .. تلبيةً لدعوة ” ياسين ” للحضور فى ليلة الذكر السنوية .

المدة طالت قوى .. وهى بتتحرك فى الغرفة بعصبية .. مرة تنظر فى الشباك.. مرة تنظر فى ساعتها وتنفخ عالتاخير وتكتف ايديها .. فى الاَخر لما زهقت اضطرت تخرج من الغرفة .. علشان تسأل عليه وتشوفه..